Wikia


De Zilverzing, banner FF wiki
De verrader
De Zilverzinger, H2
Algemeen
Schrijver Mvs109
Serie De Zilverzing
Hoofdstuk 2
Chronologie
Voorafgegaan door In metaal gevangen
Opgevolgd door Soort van gered (3))
Verwant aan MagiCats

Wanneer Merin, een kitten van de Metal familie met een groot magisch talent, wordt aangevallen door de Zwartgeklauwden, schiet haar vader en familiehoofd Copernicus haar te hulp. In haar blinde paniek verandert ze hem echter in een metalen beeld.

Bang voor de gevolgen vlucht Merin naar de enige katten toe die haar magie teniet kunnen doen: de Ocean familie, haar grootste vijanden, in de hoop dat zij het tij kunnen keren voordat iemand er achter komt wat er gebeurd is.

§7Edit

Als je de rivier zou volgen, dan zou uiteindelijk bij de monding uitkomen waar de Ocean familie leefde. Dat had Merin van Copernicus geleerd, maar de tocht was langer dan ze had verwacht en nog steeds deed heel haar lichaam pijn. Daarnaast had ze in geen uren gegeten of gedronken.

De jonge kitten kon geen stap meer verzetten. Ze had er genoeg van en ging op de grond liggen in de schaduw van een klein boompje. Het was vreemd. Waar zij woonde, waren er maar weinig bomen, maar hier was er zoveel groen en water dat het bijna pijn deed aan Merins ogen.

‘Hé, kleintje. Gaat het een beetje?’ zei iemand plotseling. De kitten keek geschrokken op, maar was alsnog te moe om meer te doen dan dat.

‘Hier boven je,’ klonk de stem inderdaad boven Merin. De kitten keek omhoog. Er zat een oranje tabby in de boom die haar nieuwsgierig aan keek.

‘Wat voor raar water laat jij nu weer achter? Heb je problemen met je magie?’ vroeg hij.

Een beetje in de war keek Merin naar haar poten en de weg die ze had afgelegd. Een spoor van kwik verdween achter de horizon. Merin voelde haar hart ineen krimpen. Zo zouden ze haar natuurlijk direct kunnen vinden.

‘Ik…ik…alsjeblieft, help me. Ik moet de rivier oversteken. Mijn…broertje is vanwege de Zwartgeklauwden teruggegaan naar de…de Twister familie, maar ik moet hem nog iets heel belangrijks vertellen,’ zei Merin.

Haar stem was schor van de dorst. De tabby klom naar beneden toe en groef een klein kuiltje met water dat zich onmiddellijk opvulde met water.

‘Drink eerst maar wat,’ zei de kater. ‘Ik ben Luckos Rain. En jij?’

§8Edit

‘Merin…Ice…,’ zei Merin tussen de slokken water door. Dat was wel een handig trucje dat de Rain katten kende. Gewoon zoetwater tevoorschijn toveren. ‘Ik heb inderdaad wat problemen met magie, waardoor ik een spoor van ijs achterlaat.’

‘Het is wel warm vandaag. Je moet een veelbelovende kitten zijn dat het ijs nog niet gesmolten is,’ zei Luckos.

‘Ik…eh…moet nog veel leren,’ zei Merin ongemakkelijk.

‘Ja, dat merk ik,’ zei Luckos.

‘Hoe bedoelt u?’

‘De Water Dynastie zal zich nooit mengen met die smerige Air Dynastie en daarnaast, haarbal, weet ik het verschil wel tussen kwik en ijs,’ gromde Luckos dreigend en hij greep Merin bij haar nekvel voor ze een poging kon doen te ontsnappen.

‘Dus vertel, wat doet een Metal kat op de gronden van de Water dynastie en is deze van plan om naar de Air dynastie te gaan?’ zei Luckos half verstaanbaar door zijn volle bek. 

‘Alstublieft, laat me gaan,’ miauwde Merin. ‘Ik ben niet op weg naar de Air Dynastie. Ik…ik werd aangevallen door Zwartgeklauwden en toen veranderde ik Copernicus in metaal. De betovering lijkt nog lang niet uitgewerkt te zijn, dus ik hoopte een Ocean kat te vinden die me wilde helpen mijn magie teniet te doen.’

‘Dat vind ik een net zo sterk verhaal. Merin was het toch? Merin Metal.’

‘Luckos, wil je zo vriendelijk zijn die kitten los te laten, dan maak ik het wel af.’

‘Ushindus, lelijke brompot, dat is lang geleden. Zijn onze grenzen dan niks meer waard tegenwoordig?’

§9Edit

‘Luckos, die kitten spreekt de waarheid. Ze heeft Copernicus in metaal veranderd,’ zei Ushindus, Copernicus jongere broer. ‘Ze heeft Copernicus in de val gelokt met de Zwartgeklauwden. Nu zijn we ons familiehoofd kwijt in tijden van chaos en wie weet hoe we hem terugkrijgen.’

‘Dat zou ik nooit doen!’ riep Merin. ‘Hij is als een vader voor me.’

‘Ach, Juminus was ook als een vader voor Fertus, maar werd uiteindelijk ook door zijn zoon in de rug aangevallen en vermoord. Et tu, Fertus?’ zei Ushindus poëtisch. ‘Dus uw argument houdt geen stand, jonge Merin.’

‘Alsjeblieft, ik spreek echt de waarheid,’ zei Merin bijna fluisterend. Ze was te uitgeput om nog te vechten. Te wanhopig om te ontsnappen. ‘Waarom zou ik mijn vader verraden?’

‘De Zwartgeklauwden zouden dat domme kopje van jou wel gevuld hebben met mooie verhalen over een verenigd Neonpolis of zo,’ wuifde Ushindus haar woorden weg. Merin dook, tot zover mogelijk, nog dieper in elkaar. Ze wilde in de aarde verdwijnen, maar zelfs dat was haar niet gegund.

‘Zeg, brompot,’ zei Luckos. Hij zette een poot op Merins keel zodat ze niet weg kon en wenkte de Metal kater dichterbij. ‘Ik weet dat je hier van geniet, maar kunnen we niet even op wat praktische zaken over gaan?’

‘Ja, ja, mijn beste. Laat mij even mijn lolletje hebben,’ zei Ushindus. ‘Ik neem Merin wel weer mee terug naar de Earth Dynastie waar ze veroordeelt zal worden voor hoogverraad. Het is zonde van zo’n veelbelovende poesje, maar goed. Je moet ook weleens wat weg doen, nietwaar?’

‘Nou ja, ik kan haar eigenlijk nog goed gebruiken,’ zei Luckos.

‘Waarvoor?’ vroeg Ushindus geïntrigeerd.

§10Edit

‘Nou ja, over een paar maanden als de Zwa…de oorlog achter de rug is, dan kan ik met haar een punt maken,’ zei Luckos op een fluistertoon, maar Merin kon hem nog net verstaan. Ze spitste haar oren nog meer.

‘Jij wil met haar een punt maken?’ herhaalde Ushindus verbaasd. ‘Je weet dat dit ding pas drie maanden is? Pas vanaf zes maanden heb je wat aan een poes. Dat weet je toch?’

‘Ze is de jongste dochter van Copernicus. Een verbond heeft zeker waarde en daarbij heeft het niet zo’n haast.’

‘Je bent een smeerlap,’ zei Ushindus. ‘Maar goed, in tijden van oorlog moeten er offers worden gemaakt. Ik snap je punt, maar ik wil mijn punt ook nog even bewijzen. Je mag haar hebben, maar dan moet je haar weten te bevrijden voor ze ter dood wordt veroordeeld. Moet wel lukken, nietwaar? Neem een paar Oceans mee en je zit gebakken.’

‘Je wilt een show?’

‘Natuurlijk wil ik een show! Ik wil drama, sensatie, shockeren en ik vertrouw er op dat jij weet hoe je dat voor elkaar moet krijgen. Doe het goed en je mag met deze kitten, en al die andere, doen wat je wilt,’ zei Ushindus.

‘Dat is erg genereus van je,’ zei Luckos.

‘Oh, je hebt haar nog niet, Luckos. Reken er maar op dat de beveiliging in de Earth Dynastie niet mals is nadat het hoofd van de Metal familie is uitgeschakeld,’ zei Ushindus. ‘Maar laat ik eerst deze haarbal meenemen. Wil je trouwens niet liever Isya hebben, Merins oudere zus?’

‘Isya? Nee, dank je. Ik krijg altijd de rillingen van die kat. Alsof ze recht door je ziel kijkt. Als het politiek ingewikkeld wordt, dan kunnen we haar nog altijd uit de weg ruimen, zodat Merin de eerste in de bloedlijn wordt,’ zei Luckos. ‘Volgens mij heeft Merin alles gehoord wat we zojuist gezegd hebben.’

‘Nu, dan zorgen we er toch voor dat er voorlopig geen woord meer uitkomt,’ zei Ushindus en Merin begon te blazen. Ze viel al gauw buiten bewustzijn, ditmaal omdat Luckos haar keel dicht drukte.

§11Edit

Holen waren er genoeg bij de Metal familie en ze afsluiten met keihard ijzer was ook geen kunst.

Zonder omhaal werd Merin dan ook in haar cel gegooid, terwijl twee wachters telkens het metaal bleven verversen en de (vervangende) leiders van de Earth Dynastie haar ondervroegen.

Haar verwondingen waren niet voldoende om de leiders er van te overtuigen dat ze niet met de Zwartgeklauwden samenwerkten. Was haar moeder immers ook niet zwak van geest geweest?

Die had je ook altijd vanalles aan kunnen praten. Bovendien bestonden er vermoedens dat Merins recentelijk verdwenen oudoom zich bij de Zwartgeklauwden had aangesloten, nadat hij ook Merins moeder de dood in had gepraat, dus waarom zou hij zijn getalenteerde nichtje niet hebben proberen om te praten?

Haar verhaal, over de aanval van Zwartgeklauwden en hoe ze op zoek naar een Ocean kat was gegaan, geloofde de katten, maar geen enkele kat, laat staan een kitten kon zo gemakkelijk over de grenzen komen, dus hoe was het Merin wel gelukt?

Daarvoor had ze toch hulp moeten hebben van beide kanten? Daar had Merin geen weerwoord op.

Nee, de zaak was kristalhelder voor alle katten binnen de Earth Dynastie. Deze kitten was omgevormd tot een wapen voor de Zwartgeklauwden en reddeloos daardoor dus reddeloos verloren.

Het was bijzonder tragisch, maar wat ze haar ook voorstelde, Merin bleef volhouden dat ze de waarheid sprak, dat Luckos en Ushindus een vreemd gesprek hadden gevoerd en dat ze alleen maar naar de Ocean familie wilde gaan om Copernicus te redden.

§12Edit

‘Copernicus zou nog liever sterven dan moeten leven met de wetenschap dat een Ocean hem heeft moeten redden,’ beweerde Ushindus stellig en als de broer van Copernicus geloofde iedereen hem.

‘Merin,’ zuchtte Ushindus staande voor haar cel samen met wat andere katten. De kitten lag bang opgerold in een hoekje, terwijl ze het gemompel achter zich hoorde verstommen. Ze wilde de woorden van het vervangende familiehoofd niet horen. Ze wist al wat hij ging zeggen.

‘De Zwartgeklauwden hebben je heel erg ziek gemaakt…ziek in je hoofd. Ze hebben je dingen laten doen die je nooit had mogen doen en je denkt allemaal dingen gezien en gehoord te hebben die helemaal niet gebeurd zijn. Maar er is ook goed nieuws. We kunnen je genezen. Er is een kruid. Daar ga je heel diep van slapen, maar als je dan weer wakker wordt, dan is alles weer goed. Met jou tenminste. Copernicus is een ander verhaal.’

‘En wanneer moet ik dit kruid innemen?’ vroeg Merin bitter.

‘Nu. Het werkt een beetje langzaam, maar hoe eerder je begint, hoe sneller je weer wakker wordt, toch?’ zei Ushindus.  

‘Nu?’ zei Merin moeilijk. Haar blik gleed over de vele katten die zich voor haar cel hadden verzameld. De meeste hadden een vriendelijke blik op hun gezicht, maar ze zag ook wat kwade gezichten. Toen herkende ze het fijne snoetje en de olijfgroene ogen die bij haar zus hoorde.

§13Edit

Paragraaf 13Edit

‘Isya,’ fluisterde Merin. Hun blikken kruisten elkaar en voor een moment stond de wereld stil. Toen gaf Isya haar een bijna onzichtbaar knikje en verdween ze tussen de andere katten.

‘Isya!’ riep Merin haar nog na. Ze had haar zus nog helemaal niet kunnen spreken sinds ze was aangevallen. Ze moest haar waarschuwen voor Luckos en Ushindus, maar haar oudere zus was al verdwenen.

‘Laat haar maar, Merin. Ze heeft het moeilijk door wat er met haar vader is gebeurd. Over een paar daagjes is alles over en kunnen jullie het goed maken. Ik weet zeker dat ze je het wilt vergeven,’ zei Ushindus.

‘Isya,’ zei Merin nogmaals en ze liet haar kop zakken.

Wat maakte het ook nog uit? Ze was dan wel jong, maar niet zo dom dat ze niet besefte dat dit haar doodsvonnis was. Als zelfs Isya haar niet meer wilde helpen, dan was er geen ontkomen meer aan. Of wel? Ushindus brak de inmiddels broos geworden tralies van de cel en nam Merin in een omhelzing.

De kitten probeerde zich vrij te worstelen, maar hij duwde haar met het grootste gemak op de grond en zorgde er voor dat ze geen kant meer op kon.

‘Ze staat gereed om je te redden, maar als je nu niet toegeeft dat jij voor de Zwartgeklauwden werkt, dan nemen ze Isya mee in plaats van jou en dan ga jij hier nu dood. Begrepen? Geef toe, eet dat kruid en dan krijg je van Luckos het tegengif als je elders bent,’ fluisterde Ushindus haar vluchtig in het oor.

Merin voelde al de kracht uit haar lichaam vloeien. Een van de familieleden legde het kruid voor haar poten neer. De poes maakte nog een opmerking dat het best lekker smaakte voor ook zij heel hard weg liep.

‘…Ik…ik…het is…waar. Ik heb de Zwartgeklauwden geholpen om Copernicus in een metalen beeld te veranderen,’ zei Merin.

Ze wierp een schichtige blik op Ushindus die tevreden spinde. Hij drukte haar kop richting het kruid. Bij de goden. Hopelijk hadden de Zwartgeklauwden inderdaad een tegengif. Ze werkte het kruid naar binnen toe. Kauwde niet, slikte enkel en voelde al snel hoe ze moeite kreeg met ademhalen.

Er was geen pijn. Dank de goden, er was geen pijn, maar waar waren de Zwartgeklauwden die haar moesten redden? Geen enkel lot kon erger wezen dan hier sterven of niet?