Wikia


Okay, dus al mijn fanfics zijn een beetje stilgevallen.. en ik wou iets definitiefs maken. Dus heb ik besloten eindelijk eens een echte fanfic te schrijven! Deze zal gaan over een reeks van Julie Kagawa, genaamd Talon. Talon is een organisatie van Draken. Jonge draken worden getraind en wanneer ze zestien jaar oud zijn gaan ze in mensengedaante de zomervakantie doorbengen in de mensenwereld, als een examen om te zien of ze zich goed kunnen gedragen daar. Talon is een geweldig leuke serie, en ik raad jou ook aan om hem te lezen als je dat nog niet gedaan hebt!

Mijn Fanfiction heet "Dodelijke Blik"!!

Avondpoot (overleg) 19 okt 2016 15:18 (UTC)



EllenEdit

Ik keek uit het raampje van de wagen. De regen striemde door de lucht en maakte natte vegen op het glas. Ik zuchtte.'Waarom, in hemelsnaam, moeten we op zo'n dag arriveren?' klaagde ik. Mijn neef, Doku,  die naast me zat, haalde zijn schouders op.'Omdat het nu eenmaal zo moet. Ik wil trouwens geen dag missen van onze vrijheid,' Ik rolde met mijn ogen.'Talon viel wel mee uiteindelijk. Ik kan er nog wel even overleven. Misschien.' ik keek opnieuw uit het raampje. Onze mentor, Quantia, zat voor ons. Ik ontmoette haar blik niet. Onder onze soort was dat laagstens arrogant. Doku zuchtte luid en rolde met zijn ogen. Mijn ochtendhumeur verbeterde ook nooit. Ik wierp hem een boze blik toe. Een vlaag regen gutste over onze auto, en mijn gebrom werd er door overstemd. Ik gooide mijn lange, zwarte haar in mijn nek. Ik was best trots op mijn menselijke gedaante, die je zelf zowat mocht kiezen. Onze soort was dan ook nooit lelijk, in feite waren we als mens altijd beeldschoon. Ik had amberkleurige, amandelvormige ogen en mijn haar had hier en daar wat witte strepen ertussen. Mijn huid was bleek, maar toch had ik heel mijn leven in een snikhete woestijn moeten trainen, waar geen mens ons kon zien. Ik haatte het om in mensengedaante te leven. De hele zomervakantie zouden we - zonder duidelijke instructies - niet mogen veranderen van gedaante. Zelfs Doku kon niet ontkennen dat hij liever draak bleef. Wat een geluk dat we samen zouden mogen wonen! We hadden samen getraind en geslapen, als echte familie. Maar die zat bij draken wel een stuk anders in elkaar. Al gauw zag ik de hemel in de verte opklaren. Ik was natuurlijk dolblij, alsof ik in die miezerregen uit de warme auto zou stappen! Doku grijnsde naar me. Hij was natuurlijk ook wel knap. Knapper dan een gemiddelde mens, uiteraard, zoals alle draken. Maar dat had ik al gezegd. Hij had zwart haar en gele ogen, zodat we wel wat op elkaar leken. Onze mensenidentiteit? Ik was Ellen Dawn. Mijn "broer" was Doku Dawn. Onze ouders waren beiden dood, ze waren zogezegd bergbeklimmers en waren doodgevroren toen ze vast kwamen te zitten in de Alpen. Onze echte ouders kenden wij natuurlijk niet. Vrouwtjes kregen gewoon een ei, en dat ei werd weggenomen en uitgebroed met een hete lamp. Alleen rebellen konden hun jongen houden als ze zwanger waren, maar dat vroeg een hoge prijs; Talon verraden. Er werd eeuwig op jou gejaagd wanneer je een rebel was. Dat riskeerde je liever niet. Bovendien ging ik geen drakenmoeder worden, maar een van de soorten gewone draken. Je had Kameleon-draken voor spionage, en je had de beruchte Vipers die achter de rebellen aanzaten... en nog veel meer posities. Ik had geen idee wat ik zou worden. Dat zou ik te horen krijgen na de zomervakantie, wanneer ik geen pupil meer zou zijn. Dan zou ik een echte agent van Talon worden. Maar nu zou ik twee maanden lang van mijn vrijheid kunnen genieten. Wat wou ik nog meer? Doku kuchtte even en keek me vragend aan.'Huh wat?' vroeg ik verstrooid.'We zijn er bijna. Dat zei Quantia.' Ik knikte ongeduldig. Ik kon niet wachten om uit deze auto te gaan en de zon op mijn huid te voelen! We zouden een tijdje verblijven in een dennenbos een eind weg van het zonnige strand. Daar waren veel panden en chique villa's. Wij zouden aan de rand van het bos gaan wonen, dat bovenop een rotsplateau lag. Aan de voet van dat plateau begon het strand. Hoe een dennenbos aan het zoute strand kon groeien? Dat wist niemand. Maar wat kon mij het schelen? Ik zou vrienden kunnen maken en heel de dag op het strand liggen en mijn bankrekening blut kopen. Talon gaf ons al het geld dat we nodig hadden! In de verte doemde het dennenbos op. We verlieten de brokkelige stenen weg en reden een smal grindpad in. De dennen aan weerszijden van ons waren afgekapt, zodat de takken de auto niet zouden beschadigen. Bundels zonlicht schenen door de naalden heen en maakten de stofjes in de lucht zichtbaar, zodat die gloeiden als goud.'Hoe laat is het?' vroeg ik. Doku keek op zijn horloge. Ik had er ook een, maar die zat veilig weggestopt in mijn reistas.'Het is ongeveer vier uur. Is je ochtendhumeur bijna weg?' ik gaf hem een klap met de handtas die ik bijhad.'Zwijgen over mijn ochtendhumeur!' riep ik. Quantia keek ons streng aan toen we begonnen te worstelen. Ik was even vergeten dat zij er ook was.'O! Sorry, Qantia!' zei ik, oogcontact vermijdend. Doku stak zijn tong uit toen Quantia niet keek. Ik rolde met mijn ogen, zette mijn elleboog tegen het raam en liet mijn hoofd rusten op mijn handpalm. Doku legde zijn handen in zijn schoot en keek recht voor zich uit. De bossen werden dunner nu, en in de verte ving ik een glimp op van een bleekbruine muur.'Is dat de villa?' vroeg ik opgewonden.'Ja. Vergeet niet, jullie zijn broer en zus. Acteer dan ook als familie,' zei Quantia. Ik zuchtte klagelijk.'We zijn ook familie, Quantia.' Quantia glimlachtte.'Jazeker, dat weet ik. Maar doe toch maar ièts speelser.' Ik grijnsde.'Ha, daar ben ik goed in.' De auto stopte opeens. Ik deed het slot van de autodeur, rukte hem open en sprong er uit. De geuren van dennennaalden, hars, zout en zand drongen mijn neusgaten binnen.'Dit is fantastisch!' riep ik. Onze villa was heel groot, ongeveer een half voetbalveld. Er waren veel balkons en het dak was een glazen koepel, maar blijkbaar kon je ook een gewoon dak erover heen schuiven om het glas te beschermen. Doku stapte ook uit en keek goedkeurend om zich heen. Quantia deed de autodeuren toe. De auto stond geparkeerd naast ons nieuw huis. Ik zag dat er veel grote ramen zaten op de eerste en de tweede verdieping, die doorliepen tot aan de vloer. Vanaf de derde en vierde verdieping werden die ramen schuiframen die uitliepen op lange, fijne balkons. De vijfde verdieping was dus natuurlijk het glazen dak.'Ik begeleid jullie naar het huis, en ik leg jullie de huisregels uit. Ik geef jullie een lijst met de tijdstippen van het eten en wat jullie mee moeten nemen als jullie van huis gaan, en ik geef ook de tijdstippen wanneer je thuis moet komen 's nachts. Zorg bovenal niet dat je dronken wordt, want dan loop je het risico er van alles uit te flappen over Talon.' Ik knikte, en Doku deed de kofferbak van de wagen open. Hij gooide mijn sporttas naar me toe, en ik moest een sprongetje maken om hem op te vangen.'Sukkel!' riep ik vrolijk. Doky grijnsde pesterig en hees zijn eigen sporttas over zijn schouder. We volgden Quantia de villa in. De eerste verdieping bestond grotendeels uit een woonkamer met een paar grote sofa's en een flatscreen. Het plafond was redelijk laag, en het grote raam aan de achterkant van onze villa bood uitzicht op de weidse, uitgestrekte zee die glansde als een spiegel. De andere helft van de eerste verdieping was een eetkamer met een lange tafel die met zijn brede kant naar het raam gekeerd stond. Hij was gemaakt van donker hout, maar zijn platte kant bovenaan leek wel een lichtgrijze, gladde steen. De stoelen waren van hetzelfde donkere hout gemaakt, en bedekt met smaragdgroene kussens. De vloer werd bedekt door een zacht donkergroen tapijt. Aan de rechterkant van het huis, waar geen ramen waren, liep een wit geschilderde houten trap omhoog naar de tweede verdieping.'Dit is de eetzaal,' zei Quantia.'Je bent ten laatste thuis om elf uur 's nachts. Je mag vertrekken uit het huis vanaf zeven uur 's ochtends. Het eten is klaar om acht uur 's ochtends, één uur 's middags en zeven uur 's avonds. Als je niet op tijd bent krijg je gewoon geen eten. Jullie voogden zijn ik en Armando, maar hij is zelden thuis. Jullie mogen overal gaan waar jullie willen, maar de grotten in de rotsrichel zijn verboden. Je gaat er gewoon niet heen. Bij enige verdachtheid halen we jullie onmiddellijk op, omdat we denken dat St.-Joris weet dat hier twee jonge draken zijn. Waaronder een vrouwtje.' haar blik gleed naar mij en ik schuifelde met mijn voeten heen en weer. St.-Joris was een moorddadige orde soldaten die al sinds de middeleeuwen op de draken jaagde. Er was een tijd waarin bijna alle draken waren uitgeroeid, maar nu was Talon weer net zo sterk als voorheen. Omdat vrouwtjes jongen voorbrachten, was St.-Joris dubbel zo blij wanneer er een vermoord werd. Quantia ging verder;'Jullie raken niet te gehecht aan jullie vrienden. Onthoud dat jullie ze sowieso zullen verlaten, en dat ze maar mensen zijn.' Ik knikte en keek uit het raam.'Nu mogen jullie gaan, doe wat jullie willen, verken het strand... De tweede verdieping is de badkamerruimte, waar jullie allebei jullie eigen douche, toilet en gootsteen hebben, de derde verdieping zijn jullie slaapkamers en de vierde verdieping zijn mijn vertrekken. Kom er alleen in geval van nood, oké? De vijfde verdieping is de muziekzaal, gezelschapszaal.. hoe je het ook wilt noemen. Maar daar hoeven jullie niet heen. Blijf gewoon weg van de twee hoogste verdiepingen, oké?' Ik knikte zonder echt op te letten. Ik wou naar het strand! Het was al vier uur dertig, volgens mijn horloge, en ik popelde om vrienden te maken en het water op te zoeken.'Oké ik ga!' ik griste mijn sporttas van de grond en sprong naar de trap. Ik schoot naar de derde verdieping, waar mijn slaapkamer was. op de linkerdeur was een bordje genageld met mijn naam. Ik opende de deur. Ik was dolblij toen ik ontdekte dat mijn raam uitkijk gaf op zee, het strand en de horizon. Ik zou gewekt worden door het gouden ochtendlicht en in slaap vallen met de rode kleur van de zonsondergang. Als ik niet te laat thuis kwam. Ik rekte me uit en ritste mijn sporttas open.

EllenEdit

Draken hadden niet veel persoonlijke bezittingen, behalve de kleren die Talon aan hen mee had gegeven. Het enige wat ik had waren een paar doosjes met spullen uit de plekken waar ik geweest was. Ik had een doosje waarop stond: "Eerste bezoek Talon". In dat doosje zat een klein hoekje van het rode tapijt waarmee de grond van Talon's hoofdgebouw bedekt was. Ik had het afgesneden met het scherpe stukje scalpel dat erbij in het potje zat. Ik glimlachtte. Dat was de enige keer dat ik ooit ontdeugend was geweest, maar er was nergens iets natuurlijks wat ik zomaar mee mocht nemen. Ik kon toch moelijk een schep van die natte aarde uit de plantenpotten halen?! Ik zette het doosje op mijn nachtkastje, waarop al een vaas met bloemen stond. Ik kon niet tegen de weeïge geur, dus pakte ik een doosje dat in een zijvak van mijn sporttas zat. Kaneel. er zat water in de vaas, en ik deed er een snufje van het kaneel, dat gemengd was met vanille, in. Onmiddelijk rook het water lekker. Dat was echt wel beter. Nou ja, wie deed er kruiden in een vaas met water? Ik was altijd al vreemd geweest. Ik pakte mijn tweede doosje. Dat bevond zand uit de woestijn waar ik had getraind. Mijn derde doosje was nog leeg, en daarop stond: "Grond vakantieoord". Ik glimlachtte weemoedig. Er zou een tijd komen waarin ik dit doosje zou moeten afgeven, samen met al mijn andere persoonlijke bezittingen. Ik haalde de kleren uit mijn sporttas. Ik had redelijk wat bikini's, badpakken en shorts, maar ook heel wat t-shirts en zelfs wat jeans voor aan te doen als ik in het dennenbos zou gaan. Het strand leek me eigenlijk aantrekkelijker. Ik trok een oranje bikini en een amber-bruin shortje aan. Meer had ik niet nodig, en ik hield van blote voeten. Ik stopte mijn gsm in mijn zak en deed het raam van de kamer open, dat uitliep op het balkon. De zoute zeebries voelde heerlijk koel aan. Ik liep mijn kamer uit en kwam Doku tegen opweg naar de gang.'Ga je mee naar het strand?' vroeg ik. Hij knikte. Hij had een zwart t-shirt aan en een groene zwemshort. Terug op de eerste verdieping, bleek dat Quantia weg was. Ik pakte een papier dat op de ladekast onder de trap lag, nam de balpen die er naast lag en schreef vlug op dat we naar het strand waren.'Oké, klaar,' zei ik. We renden de villa uit en de helling af naar het strand. Het zand was wit en voelde fluweelzacht aan onder mijn voeten.'Beter dan dat heetgeblakerde woestijnzand!' lachtte ik. Doku grijnsde toegeeflijk.'Kom op, laten we vrienden maken. Dat groepje daar ziet er leuk uit.' zei Doku. Ik volgde hem naar de jongeren toe. Er waren twee meisjes, allebei met witblond haar en een redelijk gebruinde huid. Er waren ook drie jongens, die allemaal heel donker van huid waren door het lange wonen op dit strand.'Hallo.' zei Doku.'Hoi!' giechelden de meisjes. De jongens knikten vriendelijk.'Zijn jullie nieuw hier?' vroeg een van de witblonde meisjes.'Soort van,' zei ik.'We komen hier de zomervakantie doorbrengen.' Een jongen stak zijn duim op.'Goede keuze, meid.' zei hij, een soort van flirterig. Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Dan wendde ik me tot de meisjes.'Ik ben Ellen Dawn. Dit is mijn broer, Doku Dawn. Ons huis staat daar,' ik wees naar onze villa op het rotsplateau.'Jullie moeten wel stinkend rijk zijn!' murmelde een van de witblonde meisjes.'Valt wel mee. We hebben gewoon veel geërfd van onze ouders.' glimlachtte ik. Ik trapte op Doku's teen om hem duidelijk te maken dat hij ook iets moest zeggen.'Hoe heten jullie?' vroeg hij na een boze blik op mij.'Ik ben Daishy, dit is mijn tweelingszus Suzy en dit zijn onze vrienden, Dan, Bryan en Liam. Zij wonen hier, maar wij gaan hier, net als jullie, op vakantie. Mooie plek, hè?' zei het meisje.'Ja, heel mooi.' grijnsde ik. Daishy glimlachtte terug.'Gaan jullie mee naar het café? De smoothies daar zijn gewoon héérlijk!' Suzy wees naar een hutje aan de rand van het strand, een eind verderop.'Oké.' zei ik.'Je vind ze smoothies heerlijk, Suzy, maar eigenlijk is het gewoon hondenpis gemengt met kattenvoer.' zei Bryan droogjes.'Niet waar!! Het is banaan!' riep Suzy boos.'Kattenvoer!' kaatste Bryan terug.'Banaan!' Ik keek hen aan en rolde met mijn ogen.'Met wie zijn we nu bevriend geraakt, Doku?!' siste ik tegen mijn broer. Hij stak zijn tong plagerig uit.

EllenEdit

De zon ging onder. Ik zuchtte, en gaf mijn smoothieglas een stevige draai. Hij tolde even rond om vervolgens weer tot stilstand te komen. Daishy keek me vragend aan.'Onze voogden willen dat we vroeg thuiskomen,' legde ik uit.'Waarom skip je ze niet gewoon?!' giechelde Suzy.'Zij zijn je baas niet! Ze zijn niet eens je ouders!' Ik haalde mijn schouders op. Ze zijn wel mijn mentors. En ze zijn nog van Talon ook. Ik stond op en schoof mijn stoel onder het tafeltje.'Ik ga maar beter. Doku?' ik keek naar mijn broer.'Klaar.' hij stond op en verliet het verlichtte terras van het café.'Tot morgen!" riep ik naar Daishy en Suzy.'Bye bye!' zeiden ze in koor. Ik volgde Doku naar de steigers bij het water. We vervolgden onze weg langs het strand. Opeens stootte mijn teen tegen iets hards, glads aan. Ik keek omlaag en zag een gedraaid voorwerp in het zand liggen. Hier had ik ooit over geleerd, maar de naam schoot me niet te binnen.'Een...' ik zocht naar woorden.'Een schelp.' Doku knielde neer en nam de schelp in zijn handen.'Mooi hè. De binnenkant is gemaakt van parelmoer, dat heel mooi kan glanzen in de zon. Weet je les vijfenveertig niet meer? Toen hadden ze het over het strand en kalk.' Ik knikte.'Ja, dat weet ik nog. Ik was het gewoon even vergeten.' Ik ging in het zachtte zand zitten.'Doku... denk jij... denk jij er nooit over na waarom er rebellen zijn?' Doku schokschouderde.'Soms. Ik vraag me steeds af waarom ze het veilige Talon verlaten hebben. St.-Joris jaagt evengoed op hen.' Ik keek hem aan met mijn bronzen ogen.'Ja, maar ze moeten toch een reden hebben??' Doku glimlachtte.'Maak je niet druk, nicht. Wij zijn geen rebellen, en de vipers bemoeien zich wel met hen.' Ik glimlachtte terug. Dan pas merkte ik dat de zon al onder was.'Shit!' vloekte ik. Ik keek op mijn horloge. Half twaalf.'We zijn te laat!! Shit!!' ik stond op en sprintte het strand af in de richting van de schimmige rotsrichel. Doku kwam achter me aan. Opeens hoorde ik hem een waarschuwende kreet slaken. Ik maakte instinctief een ontwijkende koprol, en staarde om me heen. Doku sprong naast me op de grond."Ellie.. Ellie, er is daar een draak!!" siste hij. Mijn pupillen versmalden zich in reptielachtige spleetjes. Ik voelde ogen prikken, recht voor me. Een soortgenoot, en nog niet zo'n jonge ook. Dit was een volwassen draak, en die was wel drie keer zo groot als ons.'Talon?' fluisterde ik in Doku's oor.'Nee...' siste hij.'Rebel!!' Opeens gloeiden er twee gifgroene ogen op in het donker, vlak voor er een draak tevoorschijn sprong uit het duister achter een steiger, waar hij helemaal plat had gelegen. Hij was twee keer zo groot als ons, jongvolwassen. Hij had smaragdgroene schubben die omrand waren met gifgroen, de kleur van zijn ogen, zodat ze leken op te lichtten in het donker. Hij ontblootte zijn tanden, maar opeens ging zijn zwiepende staart liggen en werden zijn ogen groter. Niet meer de smalle, dreigende spleetjes van daarnet.'Drakenjongen?' siste hij.'Drakenjongen?! Hier?!!' Zijn ogen flikkerden van mij naar Doku. Ik voelde mijn draak sidderen binnenin me. Ik wou hem aanvallen. Ik wou hem voor Talon slepen. Of hem ondervragen. Dat zou niet bepaald lukken in deze gedaante. Maar voor ik ook maar één vin kon verroeren trok Doku me achter zich.'Blijf weg bij ons!" schreeuwde hij.'Als je mijn nicht ook maar één haar krenkt-' De rebel sprong naar voren. Zijn ogen vlamden woest en hij slaakte een snerpende kreet. Doku deinsde achteruit, maar ik bleef staan waar ik stond.'Doku!! Rennen!!!' gilde ik. Ik wou nog niet in drakengedaante veranderen. Niet hier. En dus begon ik te rennen, met Doku achter me aan, achtervolgd door de rebel die zo nu en dan een vuurkegel op ons afvuurde. Gelukkig had niemand ons gezien. Ik maakte een duik en kwam terecht in een grote grot aan de achterkant van ons rotsplateau. Hier zou niemand ons zien, en konden we die rebel misschien overleveren aan Talon. Als ik ze op tijd kon bereiken. Ik sprong over een rotsblok heen, en terwijl ik sprong transformeerde ik. In een kleine, lichtgrijze draak met hier en daar zwarte en witte schubben. Met barnsteen-kleurige ogen. De rebel verscheen, en zo te zien was hij goed verrast toen hij me in drakengedaante zag staan. Jammer genoeg was ik klein genoeg voor hem om me weg te slaan. Ik mepte me met zijn staart, die vol stekels stond, en ik kon me niet verdedigen.'Hoe lang trainen ze jullie überhaupt?!' siste hij. Doku dook op achter het rotsblok, ook in zijn gitzwarte drakengedaante.'We staan op het punt Vipers te worden!!' grauwde hij.'Talon is hier!! Ze houden ons iedere seconde in de gaten, en ze weten dat jij hier bent!' Vipers..? Worden we Vipers?? Hoe weet hij dat?! schoot het door mijn kop. Maar al gauw zag ik mijn kans; de rebel was afgeleidt en was mij uit het oog verloren. Maar voor ik in actie kon schieten had hij Doku weggeslagen, en ik zag hoe mijn broer de zee in werd gegooid. Ik gilde zijn naam. Ik zag hem met spetters zout water opsteigen, en zonder omkijken vluchtte hij weg. Over de oceaan. Ik wist dat Talon daar lag. Misschien zou hij het halen! Misschien zou hij terugkeren met een groepje ervaren Vipers... En terwijl ik hem na zat te staren had de rebel zich weer tot mij gericht.'Jou wil ik geen pijn doen!' siste hij. Ik kneep mijn ogen halfdicht.'Ik probeer zo veel mogelijk drakenjongen te redden, zowel van Talon als van St.-Joris. Ik heb je niet nodig! Maar ik kan je helpen. Ik kan je vrijheid geven, weg van dat vervloekte Talon. Je wordt dus Viper, heh? Dan ben je niet meer dan een zielige Huurmoordenaar!!! Ja, de Vipers zijn de huurmoordenaars van Talon. Talon vergiftigd iedereen. Ze fokken, ze moorden, ze scheuren alles en iedereen uit elkaar.' Ik keek hem met wijd opengesperde ogen aan.'Maar-.. wat-' hakkelde ik. Ze hebben me grootgebracht!! Ik kan ze niet als slecht aanzien... die rebel!! Hij is slecht!! Ik sprong naar hem toe en stootte een vuurbal uit, die hij wist te ontwijken. Ik was te klein om hèm te ontwijken, en algauw werd ik tegen een rots geslagen.'Weet je, kleine, ik kan je dwingen. Ik kan iedereen vermoorden, van je neef tot je vrienden en je voogd. Ik kan je natuurlijk ook gewoon ontvoeren, maar dat gaat dus niet. Denk daar maar eens over na. Oh ja, je hebt Talon's regels overtreden, toch? Het is ondertussen al één uur 's nachts... hmm. Wie weet kan ik je oppikken wanneer ze op het punt staan je te vermoorden. Fijn, hè? Ik weet toch waar je zal zijn. Dus, ik ga maar. Tot later." hij grijnsde zijn scherpe tanden bloot, dook de rotsrichel af en verdween in de diepte.

EllenEdit

Talon was ons komen ophalen. Net zoals de rebel had voorspeld. Ik en Doku, wiens vleugel bebloed was, werden afgevoerd naar het hoofdcentrum van Talon. We moesten terug in mensengedaante veranderen. Daarna werden we op het kantoortje van een of andere draak gezet die niet zo'n hoge positie had, en zich bezighield met irritante drakenjongen. Ik staarde hem ongeduldig aan.'Het was een rebel!' siste ik.'Een rebel? Daar? Pupil, je draait door. Er zijn geen rebellen in dat vergelegen plaatsje.' Doku grimastte boos.'Hij was er!! Hoe denk je anders dat ik hier aan kom!' hij toonde zijn bloederige, opengereten arm.'Jij, jou hebben we nooit vertrouwd. Je zus was gewoon een lastig geval, maar jij was altijd al een te diepe denker. Je wordt appart afgevoerd!' riep de draak uit. Ik staarde Doku angstig aan.'Het is oké.' fluisterde die. Ik wilde hem tegenhouden, maar mijn ledematen leken wel van lood.'Doku-' maar mijn neef was al verdwenen.'Kijk me aan!' snauwde de draak. Ik draaide me om en keek hem boos aan.'Er was geen rebel. Rebellen zijn losers, en die moeten opgeruimd worden. Jij zou daarmee geholpen hebben, maar met je ziekenlijke leugentjes gaat dat niet bepaald. Nu wil ik je ondervragen.' Ik zuchtte en probeerde kalm te blijven. De draak ging verder.'Oké, om te beginnen. Wat waren jouw en Doku's menselijke namen?' Ik keek hem met trillende mondhoeken aan. Ik had zin om te grauwen.'Ik was Ellen Dawn. Doku Dawn was mijn broer. Onze ouders waren doodgevroren in de Alpen. Onze voogd heette Quantia.' De draak knikte en schreef op.'Je verbleef in een villa bij het dennenbomen-strand?' Ik knikte.'Ja. We werden daar geplaatst. Later werd bekendgemaakt aan mijn broer dat we Vipers gingen worden.' De draak knikte en schreef dat ook op.'En nu die rebel... heb je echt iets verdachts gezien? Want Rebellen zijn stomme klootzakken die onze organisatie sabboteren, en-' opeens vloog de ruit achter hem aan scherven. Het glas spatte op mij en de draak neer, en met een gil gooide ik me plat op de grond terwijl ik bedolven werd onder de vloedgolf van snijdend glas. Pijn flitste door me heen. Ik voelde woede in me opborrelen, woede omdat Talon me scheidde van mijn enige vriend en me opzadelde met een irritante draak. En vooral omdat de rebel weer eens gelijk had. Hij was me komen halen. De draak stond daar in het licht dat door het raam naar binnen scheen. Zijn schubben gloeiden. Ik voelde de sneeën van het glas weer in mijn huid, en opeens was ik getransformeerd en keek ik hem met vlammende ogen aan.'Moest dat echt?!' grauwde ik. Bloed sijpelde langs mijn kop omlaag, maar dat kon me niet schelen.'We hebben niet veel tijd, kleine!' riep de rebel.'Transformeer maar beter niet terug, want St.-Joris zit ons op de hielen en we moeten snel zijn. Bovendien zit je flink te bloeden.' Hij wees naar mijn kop.'Ha, dan ga ik lekker flauwvallen!' riep ik sarcastisch. Ik keek naar het raam.'Volg me.' zei de rebel. Hij sprong het raam uit en vloog op. Ik ging achter hem aan, en onder ons hoorde ik direct geweerschoten.'Zitten ze vlak onder ons?!' hijgde ik angstig.'Het is oké,' zei de rebel,'We vliegen te hoog voor hen.' ik ging achter hem aan. Gelukkig had Talon me kleren gegeven die niet stuk gingen wanneer ik transformeerde, want ik zou liever niet naakt voor die rebel staan.'Waar gaan we heen?!' vroeg ik.'We verblijven in een schuilhuis niet zo ver van hier.' antwoordde de rebel. Opeens begon alles me te duizelen; Talon had me proberen te gevangennemen of wat dan ook, Doku was weg en ik was op de vlucht met een rebel. Bovendien begon mijn kop echt wel pijn te doen; er kwam een rood waas voor mijn ogen. Uiteindelijk begonnen we te dalen, zelfs St.-Joris was verdwenen. Ik kwam een beetje wankelend en verfomfaaid op de grond terecht, en transformeerde vrijwel meteen in mijn menselijke vorm.'Hè, wat doe je nu?' begon de rebel.'Volgens mij ga ik flauwvallen.' zei ik. Het volgende moment lag ik op de grond.

EllenEdit

Toen ik wakker werd lag ik nog steeds op de grond. In de open lucht. Het bloeden was gestopt. Ik krabbelde overeind. Van de rebel was geen spoor, en nergens in de wijde omtrek zag ik hem of sporen van drakenklauwen. Ik voelde me onveilig, zo in mensengedaante. St.-Joris hing hier nog steeds ergens rond, en ze waren nog steeds op jacht. Ik moest de rebel vinden! Hij had me gered en me vervolgens gedumpt voor Talon of St.-Joris??? Wat was dat nu weer! Ik hoorde opeens geweerschoten in de verte. Shit, wie weet heeft St.-Joris de rebel wel. Ik begon te rennen. In mensenvorm. Wie weet zou ik niet opgemerkt worden als draak en de rebel subtiel kunnen weghalen... dan zou ik hem geen dienst meer moeten bewijzen. Inderdaad, daar was hij met die kutsoldaten van St.-Joris, die lekker aan het schieten waren terwijl hij ze ontweek en vuurballen op hen afvuurde.'Wat in Godsnaam gebeurt hier?!' gilde ik, alsof ik van niets wist en een gewone burger was.'Wat in Godsnaam doe jij hier?!' siste een soldaat die achter een zandduin zat.'Dit is mijlen ver weg van de stad!! Hoe komt een burger zoals jij-' opeens stokte zijn stem.'Shit. Shit, nog een!!' Maar voor hij op me kon schieten had ik hem al omvergeworpen, bewusteloos geslagen en zijn handwapen afgepakt. Ik haalde de trekker over, en begon subtiel de soldaten van de buitenste ring neer te schieten. Eigen schuld, St.-Joris. Toen ik achter een rots zat dook er opeens een man op.'AAH!' gilde ik. Hij was namelijk naakt.'Getverdemme!!!' ik wou hem ook neerschieten, tot het tot me doordrong dat dit de rebel in mensenvorm was.'Shit man!! Heb je geen kleren bij ofzo?!' Ik deed mijn hand voor mijn ogen.'Ja, maar geef me eens tijd!' snauwde de rebel. Hij verdween achter een andere rots. De soldaten waren allemaal uitgemoord.'Heb je geen.. zin om die lijken op te ruimen?' vroeg ik.'Nah. We hebben haast, en bovendien weet iedereen toch al dat we hier zijn. We moeten gauw naar dat schuilhuis.' antwoordde de rebel vanachter zijn rots. Toen hij klaar was wenkte hij.'Hup. Het is daar verderop, deels onder de grond.' Ik keek hem beledigd aan.'Ga je me nu dumpen in een krot? Na alle moeite die je gehad hebt om me te redden??' Hij trok zijn wenkbrauwen op.'Waar wil je anders heen dan?' Ik keek hem ongelovig aan.'Ben je nu helemaal gek?! Ben je serieus??? Ik. Wil. Met. Jou. Mee!!!' De rebel snoof.'Je weet niks van vechten.' 'Dat denk jij!' kaatste ik terug.'Vergeet NIET dat ik viper ging worden.' De rebel lachtte.'Ik WAS een viper, dus weet ik zeker wel meer dan jou?!' Ik staarde hem met halfdichtgeknepen ogen aan. Opeens klonk er een schot."Verdomme!!' vloekte de rebel.'Als we nu niet door gan gaan we allebei dood!' Hij gaf een ruk aan mijn arm.'Hup! Rennen!' Ik volgde zijn bevel op en begon te rennen. Nog een schot. Twee schoten. Vijf schoten. Opeens flitste er pijn door mijn enkel. Jep. Ik was geraakt. Nu zorgen dat ik dat schuilhuis kon bereiken voor ik helemaal door mijn been zou zakken.'Sneller!!' schreeuwde de rebel. Ik stak achter mijn rug mijn middelvinger naar hem op. Opeens zag ik een vierkant in het zand, begraven onder rotsblokken van een ruïne. Dit was vast en zeker het schuilhuis! 'Er in!!' beval de rebel. Ik dook het gat in, en plofte op de grond. Mijn enkel gilde het uit van de pijn.'Shit!" vloekte ik. De rebel kwam naast me neer.'Jij verblijft even daar, in die kamer. Alles wat je nodig hebt ligt daar. Dus nu laat je me even alleen.' hij ging naar zijn eigen kamer en sloeg de deur dicht. Ik staarde een beetje verwijtend naar de ijzeren deur. Het zou me niets verbazen als ik morgen wakker wordt en dan blijkt dat hij me gedumpt heeft. 

Het was ochtend. Niet dat ik het kon zien, maar ik voelde het aan de kilte in het schuilhuis. Ik had mijn enkel in dik verband gelegd, zodat hij nu verstevigd was. Die stomme kogel had ik er uit moeten peuteren. Zonder verdoving uiteraard. Hij lag nu in een glas water dat door het bloed rood was gekleurd. Ik kreunde even en vouwde mijn armen over mijn hoofd. Ik vertik het om op te staan. Laat die stomme rebel me maar halen. Ik besefte opeens dat ik zijn naam niet eens wist. En dat ik honger had. Ik hupte het bed uit. Mijn enkel deed geen pijn meer, maar rennen kon niet en ik hinkte een beetje. Ik rekte me uit. Ik mis Doku. Waar zou hij nu zijn? Ik deed de deur open. Liever geen honger lijden en met een rebel praten, dan lekker associaal in je kamer zitten verhongeren. De rebel zat aan de kleine keukentafel.'Hoi.' zei ik droog.'Oh. Hoi.' zei hij terug.'Weet je, we zijn al zo'n twee dagen ongeveer samen en we kennen elkaar al een goeie drie dagen. Het probleem is dat ik je naam nog niet ken.' De rebel grinnikte.'Ik ken jouw naam ook nog niet, kleine.' Ik snoof.'Noem me niet "kleine".' De rebel rekte zich uit.'Ik noem je zoals ik wil.' Ik rolde met mijn ogen.'We dwalen af. Hoe heet je?' De rebel glimlachtte.'Argentum. Maar dat is mijn drakennaam, in mensentaal heet ik gewoon... hm. Ik heb te veel namen volgens mij. Maar nu over jou.. hoe heet jij?' Ik keek hem dreigend aan.'In mensentaal? Ellen. Ellie afkorting. Mijn drakennaam is Platinum.' De rebel knikte.'Welkom bij de club, Platinum. Of heb je liever Ellie?' Ik grijnsde pesterig.'Zeg maar Mevrouw Ellen.'

ArgentumEdit

De kleine was weer eens in haar kamer. Geweldig. Moest ik serieus alles alleen opknappen? Ik liet mijn ogen even door de gang glijden. Niet veilig genoeg hier, dat had ik altijd gevonden. Ik streek met mijn hand door mijn bruine haar.'Verdorie.' Ik had dringend wat meer draken nodig. Volwassenen. Maar zij zaten allemaal in de schuilhuizen met mijn andere drakenjongen. Hoe kon ik er een bereiken zonder opgemerkt te worden? Opeens schoot het me te binnen. Je kan Ellie sturen. Zij is klein en snel. Niemand zou haar opmerken als ze boven de wolken zou vliegen. Dan drong het tot me door hoe gemeen dat idee was. Nee, ik zou het zelf moeten doen. Of Ellie zou meekunnen. Dat laatste leek me stukken aantrekkelijker. Dan kon ik tenminste wat praten met haar. Meer over haar te weten komen. Over mijn gloednieuwe drakenjonkie, die zowel knap als slim was. Ik mocht haar wel. Maar eerst moest ik nog iets anders doen. Ik glipte stilletjes door de gang. Jammer genoeg niet stilletjes genoeg, want de deur van Ellie's kamer ging open en daar stond ze. Borstel in haar hand. Haar door elkaar gekamd.'Waar ga jij zo stiekem heen, hm?' vroeg ze, haar ogen op haar borstel gericht.'Gaat je niks aan.' zei ik. Ze trok haar wenkbrauwen op.'Je kan evengoed naar Talon stappen om me aan te geven. Ik vertrouw je nog steeds niet,  Argentum.' Ik haalde mijn schouders op.'Dat is dan jouw probleem.' ik liep door tot aan de deur, en opende die. Dan sloot ik hem, zonder om te kijken naar Ellie.

St.-Joris was weer bezig. Ik zag ze verderop ronddartellen als een bende mieren, schietend op een wel heel klein drankenjong. Zou ik het redden? Wat als het een list was? Wat als Talon hier ergens was? Ik besloot eerst even toe te kijken. Het jong was alsinds echt, ze piepte luidkeels van angst en probeerde de kogels te ontwijken. En nergens zag ik een spoor van Talon. Die moet gered worden. Ik sprong over een rots heen en transformeerde. Roekeloos, ja, en zo kan ik onthullen dat er hier een schuilhuis is... maar dat jong moet ik hebben! Ik vuurde een gigantische vlam af op de soldaten, die zo verrast waren dat meer dan de helft van hen verschroeid werd. Eigen schuld, dikke bult. Ik vermorzelde de rest van hen onder mijn staart en de laatste overlevenden veegde ik ongeduldig weg. Het drakenjong krabbelde achteruit in haar haast te ontkomen. Opeens werd er op ons geschoten. Een redelijk jonge soldaat wiens benen eraf geblazen waren had een geweer bemachtigd en zat nu kogels op ons af te vuren. Ik ontweek ze en trok het jong met me mee. Net toen we op het punt stonden geraakt te worden klonken er nog meer schoten. Ik zag een hand uitsteken vanachter een rots, het pistool erin geklemd, het hele magazijn leegschietend. Ik wist al dat zij het was voor ze er vanachter wandelde, kijkend naar het wapen in haar hand.'Man, die schiet echt lekker. Hoe kom je aan die wapens? Er lagen hordes in mijn kast.' Ik voelde me boos worden. Mijn officiële missie was niet gelukt, ik zat opgescheept met een drakenjong dat in mensengedaante een kind was en met een lastige tiener die me zojuist het leven gered had.'Verdorie, Ellie, zei ik niet dat je in de bunker moest blijven?!' Ze trok haar wenkbrauwen op en fronstte dan.'Nee, eerlijk gezegd zei je dat niet. Bovendien moet je me nooit meer skippen, oké? Ik zweer het, ik blaas je staart eraf als je me weer dumpt. Of een ander lichaamsdeel.' ze grijnsde.'Man!' snauwde ik.'Nu je er toch bent, kun je me evengoed helpen deze kleine naar het schuilhuis te brengen.' Toen pas keek ik echt goed naar haar. Haar ogen waren kwaadaardige spleetjes, en ze grijnsde.'Sorry rebelletje, maar Talon is hier!' ze schoot weg en verdween achter een paar rotsen. Dan zag ik een stuk of vier vipers tevoorschijn komen uit de plek waar zij was verdwenen.'Shit!' vloekte ik. Ik trok Ellie - die volledig verstijfd was - met me mee in de richting van het schuilhuis.'A-Argentum!!' ze snakte naar adem.'Mijn enkel is niet in perfecte staat, weet je!" Ik negeerde haar en probeerde me te concentreren op de plekken waar de vipers zaten.'Ow!' ze zakte bijna door haar been, en zonder aarzelen trok ik haar naar me toe en droeg haar.'Hé!!' piepte ze.'Ik ben niet zo klein meer!!!' Ik ontmoette haar amberkleurige ogen.'Je staat op het punt te transformeren, hè?' vroeg ik flauwtjes.'Ja. Jij ook. Ik ben geen stomme oen!' antwoordde ze.'Nou, dan transformeren we samen. Zie je die zandheuvel daar? Als we die bereiken spring je, transformeer je en vlieg je weg, omhoog. Ga tot boven de wolken. Ik kom achter je aan!' Ze knikte. Na enkele tellen waren we er, en ze sprong. Midden in haar sprong transformeerde ze. Ontvouwde ze haar zwart-witte vleugels. Schoot ze omhoog. Ik sprong ook, sloeg een paar keer met mijn eigen vleugels en ging achter haar aan, terwijl de verrastte Vipers ons na stonden te staren. Maar ik wist dat ook zij gauw zouden transformeren, en dan achter ons aan zouden komen. 

ArgentumEdit

binnenkort!








Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.