Wikia


Pas op
Leeswaarschuwing!

Dit verhaal bevat moord, mishandeling, verkrachting en meer geweld!


<- Verrassing (1) | Aanbod (3) ->

Ze waren te ver gegaan. Ze waren weer eens veel te ver gegaan, maar de prijs van verlies was hoger dan de kosten van de winst. En ze zouden het zo opnieuw doen. Iedere keer weer en steeds maar weer verder tot het moment dat er niets meer van hun over was.

Een gemiddelde ranger streed voor het welzijn van mens en pokémon. Een goede ranger had veel over voor deze balans en de beste rangers deden hier bijna alles voor. Dan had je nog de Rang 9 Rangers. Zij sloegen door. Geen missie ging hun te ver en geen moraal was aan hun toebedeeld. Onder die laatste categorie vielen Jacky en Thura.

Hun eerste prioriteit is het om eco-crimineel Castro Pollux een halt toe te roepen, maar de zaken liggen ingewikkelder dan dat. In de fragiele balans tussen de Rang 9 Rangers en de eco-criminelen is je grootste vijand ook je beste vriend en is het niet altijd duidelijk wie van de partijen het gevaarlijkste is.

Ruwe diamanten (2)
Growlithe, vlammenwerper
Algemeen
Schrijver Mvs109
Serie Eerste prioriteit; Bitterzoet
Hoofdstuk Ruwe diamanten (2)
Chronologie
Voorafgegaan door Verrassing (1)
Opgevolgd door Aanbod (3)
Verwant aan Eerste prioriteit

IngehaaldEdit

Het was geen kunst om de kinderen in te halen, maar de minuten die het Castro's mensen had gekost waren er net een paar te veel geweest.

Celebi was weg. Alle moeite was voor niets geweest. Al die voorbereidingen, de reis, het risico om naar Kanto te komen. Nutteloos. Castra wendde zich tot de twee kinderen die vast werden gehouden door zijn mensen.

'Wel allemachtig!' donderde de eco-crimineel. Zijn stem kaatste op de rotswand, wat hem deed opkijken. Waar waren ze eigenlijk? Dichte wouden met vele omgewaaide bomen waarschijnlijk door de storm van twee dagen terug. Zijn mensen hadden de kinderen zodanig omsingeld dat ze niet naar het bos konden vluchten, maar dan was er nog die rotswand.

Dat was een prachtig uitdaging voor een gevorderde klimmer. De rotswand stak niet erg hoog, een meter of twintig, maar er staken een paar kleine plateautjes uit waar je kon uitrusten. Er moesten hier vaker klimmers komen, want er waren verankeringshaken in de muur gestoken en een touw hing er ook nog.

'Waren jullie net niet getuigen van een moord?! En dan ook nog het lef hebben om die pokémon onder mijn neus weg te kapen. Ik heb kinderen voor minder de nek omgedraaid en...'

Zijn blik had die van het meisje gekruist en de woorden schoten vast in zijn keel. Haat! Pure, onverbloemde haat. Het deed haar gloeien van woede. Kijk naar die paarse ogen. Ze spoten gif. En dan die lange, zwarte haren die de fijne trekken van haar gezicht zo perfect omlijnde. Fijne trekken van intense razernij. Als ze wilde, zou ze zich zo weten te bevrijden.

Schitterend was ze. Schitterend! Ruwe diamant, stekelige roos, verloren schat. Castro stak zijn handen naar het meisje uit, maar ze sprong achteruit en een vlammenwerperaanval raakte de grond tussen hem en het kind. Wat?

De seconden van verwarring gebruikten de kinderen om zich los te rukken en de hogere grond op te zoeken. Ze konden niet heel ver de rotswand opklimmen, maar ze zaten er veilig. Zij en hun growlithe.

'Ik heb wederom een ranger vermoord,' bleef Castro het argument herhalen, want hij begreep niet waarom deze twee niet doodsbang voor hem waren. Ja, misschien wist hij het wel, maar had hij de informatie nog niet helemaal verwerkt.

'Ik weet niet wat een ranger is, maar ik wed dat ze alleen maar haar werk deed en dit een risico van het vak was,' zei de jongen.

Er waren van die mensen wiens kapsel hun persoonlijkheid matchte. De gelkop van een advocaat of de stekeltjes van een rebel, maar deze jongen wiens blonde haren alle kanten opstonden, leek alles behalve verdeeld te zijn.

Hij zat op een lager gelegen plateau dan de growlithe of zijn vriendin en hij leek het tegenovergestelde van het meisje te zijn. Zijn blik was uitdagend, maar ook berekenend. Kom maar, zeiden die groene ogen van hem, kom maar en ik geef je een trap.

'En wat zou me moeten letten om jullie niet te vermoorden?' zei Castro.

'Omdat jouw probleem bij die rangers ligt. Fraaie crimineel ben je als je al moeite hebt met twee kinderen,' zei de blonde jongeling.

Zo, zo. Wat een lef. Castro pakte zijn pistool en richtte het op de jongen. De growlithe begon direct te blaffen, maar geen van de twee kinderen bewoog een spier.

'Wat let mij om dit niet te gebruiken?' vroeg Castro.

'Wat let mij om dit niet te gebruiken?' herhaalde de jongen.

Uit zijn binnenzak haalde hij een zakmes waar hij een flitsend lemmet uitklapte. Er was iets in de houding van de jongen dat Castro niet deed twijfelen aan diens woorden. Misschien waren het die vaste kinderhanden die dat potentiële moordwapen zo rustig vasthielden.

De kinderen wisten dat het pistool leeg was. Ze hadden het hemzelf zien legen op de ranger. Ze wisten ook dat de tijd die het hem kostte om te laden, voor hen de kans was om aan te valen.

Uit principe en volgens de Code kon Castro ze niet echt kwaad doen, maar hij wilde het ook niet hierbij laten.

Wordt vervolgdEdit

Pinwheel forest
Castro laat het er inderdaad niet bij zitten, maar zijn dilemma wordt wel verholpen door twee semi-onverwachte gasten. Toch is er iets met die twee kinderen aan de hand wat Castro niet kan laten gaan.

Misschien moet hij ze, tegen beter weter in, toch maar een aanbod doen. Wie weet wat daar uit kan voortkomen.

Dat en nog meer in: Aanbod (3).

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.