Wikia


Icon Vuurnatie Personage Avatar Vuur Icon Vuurnatie

Dit zijn mogelijkheden voor een opkomend verhaal van Zefred en Mvs109. Bevat SPOILERS!

Voor Will Taggert houden de avonturen op Horseland op wanneer hij door zijn pleegouders wordt weggestuurd. Gelukkig vindt hij al vrij snel werk op de GroenVuur ruiteracademy. Eigenaar Chris Ederan ziet in Will wel een potentiële wedstrijdruiter, eentje die de manege goed kan gebruiken. Samen met Andros en Naneha Ederan en Lyon Gaynde maakt Will zich klaar voor de kampioenschappen, maar is GroenVuur wel de plek waar hij behoort te zijn?

PersonagesEdit

HoofdpersonenEdit

  • Will Taggert (op Jimber): 18 jaar, oorspronkelijk van Horseland. Is het huis uitgezet, maar komt via (andere) familie op GroenVuur terecht.
  • Naneha Ederan (op Sneeuwstorm): 18 jaar, oorspronkelijk van GroenVuur. Rijdt zo'n tien kilometer op een dag. Dochter van Chris.
  • Andros Ederan (op Kayan): 20 jaar, oorspronkelijk van GroenVuur. Serieuze ruiter met management-vaardigheden. Zoon van Chris.
  • Chris Ederan (op Darius): 48 jaar, eigenaar van GroenVuur. Is een manusje-van-alles. Getrouwd met Irina Horset.
  • Irina Ederan-Horset (op Carabi): 47 jaar, mede-eigenaar van GroenVuur. Stuntvrouw en cursusleider. Getrouwd met Chris Ederan.
  • Lyon: 20 jaar, beste vriend van Andros.

Horseland familieEdit

  • John Handler: eigenaar van Horseland. Vroeger een bekend dressuurruiter. Vader van Bailey.
  • Ava Marie Handler: mede-eigenaar van Horseland. Reed eveneens dressuur. Moeder van Bailey.
  • Alice Taggert-Handler: zus van John. Overleden. Deed vroeger aan springen. Moeder van Will.
  • Hans Taggert: boer. Overleden. Vader van Will.
  • Jim Handler: broer van John. Eigenaar van de Jim's Ranch. Heeft vijf kinderen en een vrouw.

SchetsenEdit

Deel 1.1 Aankomst op GroenVuurEdit

In de spanning van het naderende wedstrijdseizoen heeft Chris Ederan nog een extra ruiter weten te strikken om de druk op zijn kinderen te verminderen. Deze ruiter is Will Taggert, die samen met zijn paard Jimber van Horseland is weggestuurd. Dit weet Chris echter niet.  

De eigenaar van GroenVuur gebiedt zijn kinderen om de jongen zich thuis te laten voelen op de manege terwijl hij Will zelf gaat opalen met auto en trailer.

Voor Andros betekent dit dat hij de logeerkamer gereed moet maken en Naneha krijgt van alles in de stallen te doen. Dit ervaren zij ieder op hun eigen manier.

PaellaEdit

'Ik dacht dat we paella zouden eten vanavond?' merkte John Handler op toen zijn pleegzoon Will de pasta op tafel zette. De blonde jongeman keek met zijn lichtblauwe ogen lichtelijk geïrriteerd op, maar zijn toon was kalm zoals altijd.

'Er waren niet genoeg ingrediënten in huis, dus het werd dit,' zei Will en hij pakte glazen uit de kast. Buiten begon het snel donker te worden. Regen, waarschijnlijk met onweer.

'Jij had de taak om vandaag boodschappen te gaan doen,' zei Ava Marie, Will's pleegmoeder.

'Heb ik gedaan, tenminste het meeste. Voor de paarden hoeven we de komende tijd in ieder geval geen eten te halen. De rest doe ik morgen wel,' zuchtte Will. Met dit dreigende weer ging hij de deur niet uit. Ava Marie leek het er niet helemaal mee eens te zijn, maar ze zweeg er verder over op een opmerking over smakeloze pasta na.

Terwijl hij de gehaktballen op zijn bord onrustig heen en weer schoof, bedacht Will wat hij die avond allemaal nog moest doen. Tafel afruimen, de was doen en er moest nogal wat leder gepoetst worden. Daarnaast moest hij Jimber nog verzorgen, samen met Molly's paard Callipso, want het meisje had griep. John voegde daar nog het reparenen van de kraan bij de waterbak aan toe.

De mobiele telefoon van Ava Marie ging af. Aan de ringtoon te horen, "I want it that way" van Backstreet Boys, was het Bailey. Waarschijnlijk om de uitslagen van wedstrijd western rijden door te geven. Aan haar blik te zien was het niet bepaald goed.

'Jullie hebben jullie best gedaan, schat. Kom lekker naar huis toe en gaan we ons voorbereiden op de volgende wedstrijd,' zei Ava Marie tegen Bailey. Daarna hing ze op. 'Ze hebben verloren. Vierde plaats van de tien deelnemers.'

'Je had ze beter moeten trainen,' zei John tegen Will.

'Je had ook mij kunnen sturen. Ik val nog binnen de grenzen van de deelnemersvereisten en heb veel meer ervaring binnen western rijden dan ik ze in twee maanden had kunnen leren. Vierde plaats is zo slecht nog niet,' verdedigde Will zich.

'Je had ze beter moeten trainen,' zei John nogmaals. Will zuchtte.

(...)

Hulp is onderwegEdit

Andros reed met zijn paard, Kyan, door de bossen van de vallei. Met een draf passeerden ze een waterval, waarvan het water onophoudelijk neerkletterde op de gladde stenen. Andros bukte voor wat takken die bijna zijn gezicht raakten. Hij zuchtte op een vermoeide toon. Het pad waar Andros en Kyan over reden, was zanderig en droog.

Niet veel later maakten de oude groene bomen plaats voor een uitgestrekt weiland waar je heuvels en bergen kon zien tot ver het oog reikte. Andros ging meer naar rechts op het pad, zodat hij geen laaghangende takken meer tegenkwam. Het pad en het weiland werden gescheiden door een houten hek, waarvan het einde ver uit het zicht was. Andros voelde er niet veel voor om heel het pad af te lopen met zijn paard en ging bij de eerste splitsing weer terug het bos in. Ditmaal kwam hij een steile wand van gesteente tegen. De kronkelde wortels van de bomen bovenop de wand zorgden ervoor dat mogelijk losse stenen niet naar beneden zouden keilen.

Andros besloot terug te gaan naar de waterval, om Kyans dorst wat te lessen. Eenmaal aangekomen bij het water, steeg Andros van zijn paard af en ging tegen een boom aanzitten. Hij pakte zijn mobiel uit zijn broekzak een keek naar de tijd. Het was bijna vier uur. Andros borg zijn telefoon weer op en keek naar zijn paard die uit de rivier dronk. Andros zou Kyan een klein kwartiertje rust gunnen, we waren ten slotte al drie uur aan het rijden.

Ondanks het mooie weer en het prachtige landschap was Andros niet tevreden met deze dag. Hij had nog steeds geen oplossing gevonden voor zijn probleem. Hij moest aan geld komen en snel ook. Zijn ouders hadden de manege verbouwd, maar de kosten waren erg uitgelopen. Andros voelde de verantwoordelijkheid zwaar op zijn schouders rusten. De enige manier om snel aan veel geld te komen, was door wedstrijden te winnen met zijn paard. Andros had geluk dat over twee weken het wedstrijdseizoen weer zou beginnen. Maar daarmee was zijn probleem niet opgelost.

Hij en zijn zus Naneha waren de enige ruiters die in aanmerking kwamen voor deze wedstrijden. Twee ruiters was veel te weinig en bovendien was Kyan niet gebouwd voor races en Western.  Andros had niet veel keus. Of hard werken, of nieuwe ruiters zoeken. Andros was gedreven en had een ontzettend doorzettingsvermogen, maar hij wilde niet onnodig te veel hooi op zijn vork nemen. Maar nieuwe ruiters vinden, was ook geen gemakkelijke klus. Hij wilde geen vreemdelingen in zijn team, maar ook geen mensen die onder zijn niveau presteerde. GroenVuur manege moest wel zijn reputatie hooghouden.

Kyan hinnikte, blijkbaar wilde hij weer gaan. Andros stond op en besteeg zijn geliefde Tinker weer. Hij besloot om maar weer eens terug te keren naar de manege. Andros ging in gedachten de ruiters na die hij kende. Het waren er niet veel. Sommige had hij al lange tijd niet gesproken of gezien. Toen kreeg Andros iemand op het oog. Maar was dat wel zo'n goed idee.

Lyon, was de naam van degene die Andros wel als ruiters wilde hebben. Ze waren een paar jaar geleden goede vrienden geworden, maar dat had eigenlijk niet mogen gebeuren. Lyon kwam uit en rijke familie, waar paardrijden niet heel erg gewaardeerd werd. Na flink aandringen mocht Lyon toch van zijn vader zijn passie gaan beoefen, op voorwaarde dat Lyon naar de Stanford academie zou gaan. Helaas voelde Lyon zich helemaal niet thuis op die manege en ging hij in het geheim naar GroenVuur. Vooral Andros had Lyon leren paardrijden.

Na enkele weken waren Lyon en zijn paard veranderd in snelheidsduivels. Maar het geluk hield snel op toen Lyons vader erachter kwam dat zijn zoon Stanford had verlaten. Er viel niets uit te praten en Lyon was binnen een dag voorgoed weg. Andros had meerdere malen geprobeerd contact op te nemen met zijn vriend, maar Lyons vader hield zijn zoon goed in de gaten.

Andros was er zeker van dat Lyon nog steeds een goede ruiter was en dat hij een goede aanwinst was voor het team. Maar Andros wist niet of Lyon het wilde. Andros besloot na enkele jaren om weer een poging te doen om contact te krijgen met zijn beste vriend. Hij verzond een sms'je en hoopte dat Lyon zou reageren. Het was nu een kwestie van wachten.   

Eerdere ontmoeting

De paarden keken geschrokken op toen de staldeur midden in de nacht werd opengedaan. De kalme stem van Will die net boven het klaterende geluid van de regen op het dak uitkwam, stelden hen echter weer wat gerust.

Achter Will kwam een meisje van dezelfde leeftijd binnen met een paard aan haar zijde. Ze waren alledrie drijfnat en de vreemdelingen zagen er uitgeput uit. Will leidde de twee naar de stal naast Jimber. De palimo brieste ongedurig. Wat was alle commotie op dit tijdstip? Hij werd even snel over de neus gewreven door zijn ruiter voor Will zich ontfermde over het meisje en haar paard.

Ze namen het dier het zadel en zadeldek af, alsmede de halster. Het paard schudde een keer met haar hoofd. Will nam de spullen van het meisje over en bracht ze naar achteren toe. Ondertussen verzorgde het meisje met uiterste zorg haar dier. Toen Will terug was, besloot hij haar maar een handje te helpen.

'Je hebt het ijskoud,' merkte Will op toen hij het meisje zag rillen.

'Eerst Sneeuwstorm,' zei ze kortaf, maar ze schonk de blonde jongeman een vale glimlach. Hij glimlachte warm terug.

VertrekEdit

NanehaEdit

Pas in de ochtend hoorde Naneha de reden waarom haar vader zo vroeg en voornamelijk zo vrolijk de trailer achter de auto had gebonden en was weggereden. Hij had nog een extra ruiter weten te strikken voor het wedstrijdseizoen zou beginnen. Ene Will Taggert. Naneha had de naam nog nooit eerder gehoord.

'Hij heeft nog nooit een wedstrijd gereden,' vertelde Chris, haar vader, haar.

'Hoe kan hij zich dan kwalificeren?' zei Naneha verbaasd.

'Net zoals alle anderen: de voorselectie winnen. Deze wedstrijden beslaat heel Tennessee. GroenVuur weet zich wel te kwalificeren. Het is alleen met hoeveel ruiters we door kunnen gaan naar de Hoef-Cup.'

'Maar als hij helemaal geen ervaring heeft in wedstrijden...'

'Schijnbaar heeft hij de ruiters van Horseland al jaren getraind en begeleid voor wedstrijden. Ik kan niet echt zeggen dat zij het slecht hebben gedaan de afgelopen twee seizoenen en ik heb hem bij Jim zien rijden, mijn kleine vos.'

'En?'

'En wat? Als hij me niet beviel, had ik hem nooit uitgenodigd om het komende halfjaar op mijn kosten hier door te brengen,' zei Chris met een plagerige glimlach. Naneha streelde afwezig de hals van haar paard Sneeuwstorm.

'Ik heb Andros gevraagd om een logeerkamer gereed te maken. Kan jij zorgen dat er een stal klaarstaat als ik terugkom? Oh, en kijk even of je een plaats in het zadelhuis voor hem kan vrijmaken. Alsjetoe?'

'Is goed, papa. Hoe laat ben je thuis?' zei Naneha.. Sneeuwstorm begon ongedurig te worden van al dat gepraat. Het was altijd bewegen of slapen met dat dier.

'Tegen een uur of negen vanavond pas.'

'Horseland is toch niet zo ver rijden?' zei Naneha. Ze steeg af om haar paard maar de vrijheid te geven die ze anders toch wel zou opeisen. 

'Ik moet naar de ranch van Jim. Ah, stuk ongeduld, heb je lekker gekampeerd vannacht?' Chris kreeg een ongedurige bries van de merrie voor ze rustig de stal binnenliep.

'Wat doet hij bij Jim?' vroeg Naneha, Sneeuwstorm in de gaten houdend.

'Iets met familiezaken. Het leek nogal gevoellig te liggen, dus daarom durfde ik verder niets meer te vragen.'

'En voor hetzelfde geld is hij een moordenaar. Papa, je bent te goedgelovig,' zuchtte Naneha, terwijl ze de slaap uit haar gezicht veegde. Chris keek haar beledigd aan.

'Ik ben niet goedgelovig. Jij bent te wantrouwend.'

'Niet waar. Heb jij enig idee wat voor ongure types je af en toe tegen komt in de wouden hier? Geloof me, mijn wantrouwen is ergens op gebasseerd,' verweerde Naneha zich.

'Ach,' zei Chris, zijn schouders ophalend. 'Er is een reden dat iedereen je Vos noemt en als je jezelf niet kan redden, is daar nog altijd Sneeuwstorm die je zal beschermen.'

De eigenaar van de GroenVuur manege stapte in zijn auto en reed weg na een afscheidsgroet te hebben gegeven. Naneha keek hem nog even na tot een alarmerend vrolijk gehinnik haar aandacht trok. Sneeuwstorm had de geheime voorraad wortels gevonden.

WillEdit

Als Will zijn oom Jim moest geloven was Chris Ederan een man waarop je kon vertrouwen. Bij zijn bezoeken aan de ranch had Will de eigenaar van de GroenVuur manege weleens gesproken en het leek hem geen verkeerd persoon, maar om er nu een halfjaar bij in te trekken...

Het was dat de achtienjarige jongeman weinig keus had, anders was hij veel liever hier gebleven, maar Jim had al zijn handen en portemonnee vol aan zijn eigen kinderen en het seizoen was mager voor hem geweest. De rancheigenaar was in ieder geval zo redelijk geweest om toch voor zijn neefje te zorgen in de afgelopen maand en had hem aanbevolen bij Chris. Dat was al meer goeds dan Will's voogden hadden gedaan.

Met een steek in het hart dacht Will terug aan Horseland. Zouden de kinderen het weten waarom hij weg was gegaan? Wie lette er nu op de paarden die niet bereden werden? Hadden zijn oom John en tante Ava Marie nieuw personeel aangenomen of deden ze nu alles zelf? Zou hij gemist worden?

Will was nu een maand weg van Horseland en hij had nog niets gehoord. Niet van zijn oom en tante daar, niet van Bailey en ook niet van Sarah, Alma of Molly. Het zou hem verbaasd hebben als Zoë of Chloë hem een bericht had gestuurd. Hij vond het vreemd, maar durfde er verder niets van te zeggen. Jim zei dat hij het maar beter kon laten rusten tot alles weer een beetje gekalmeerd was. Tot die tijd kon hij bij Chris aan de slag.

Will zette de gedachten van zich af tot de auto van Chris op de binnenplaats verscheen. Toen begonnen de twijfels weer. Het maakte Jimber alleen maar nerveus. De jongeman was echter niet bij machte om het dier te kalmeren. Jimber was slim genoeg om door zijn masker van kalmte heen te prikken. Chris had het ook zo door.

'Zenuwachtig, jongen?' vroeg de man, terwijl hij de palimo gemoedelijk over de neus wreef.

'Een beetje,' bekende Will. 'En Jimber is niet bijzonder dol op verhuizen.'

'Het komt wel goed, jong, en anders even goede vrienden. Mocht het niet werken tussen ons twee, dan zal ik je niet zomaar op straat zetten. Ik ken nog een boel andere maneges die je vast kunnen gebruiken,' beloofde Chris. De opluchting was van Will's gezicht af te lezen.

'Chris, moet je nog koffie?' riep Jim vanuit het woonhuis.

'Lekker! Maar na die bak vertrekken we!' riep Chris terug. 'Het is nog een pokke-eind rijden.'

Toen de koffie uiteindelijk achter de kiezen was, viel er weinig meer te doen dan inpakken en wegrijden. Will had al zijn spullen op Horseland achter moeten laten, waardoor hij nu alleen nog in het bezit was van de kleren die hij aanhad, een tandenborstel en een versleten fotoboekje. Wat hij ook had mogen houden waren het zadel en hoofdstel van Jimber, maar dat viel van ouderdom praktisch uit elkaar.

Het afscheid was kort, maar warm. Nu al had Will last van heimwee. Hij wilde naar huis, waar dat ook mocht wezen. Ideaal zou zijn geweest als Jim Horseland zou overnemen, maar dat zou niet gebeuren. Chris had Jimber inmiddels in de trailer gezet en Will's spullen op de achterbank gelegd. De achterklep kon niet open.

Will was allang blij dat zijn geliefde palimo ruim voldoende ruimte kreeg in de trailer, maar een zes uur durende rit zou hem niet in dank worden afgenomen. De jongeman ging op de bijrijdersstoel zitten. De auto sloeg een keer af voor ze eindelijk wilde starten, maar toen vertrokken ze toch echt.

Het grind knerpte onder de banden, de waakhond blafte ze na en in de zijspiegel kon Will iedereen zien zwaaien. Hij deed het raam open en zwaaide terug. Op de landweg schakelde Chris de radio in. Radio Monica. Dat kon Will wel een aantal uur hebben.

'Dat zadel van jou, hoe oud is dat?' vroeg Chris.

'Ik heb geen idee eigenlijk. Een jaar of dertig? Het was al oud toen ik het kreeg en niet al te goed onderhouden destijds.'

'En het hoofdstel stamt uit hetzelfde tijdperk?'

'Volgens mij wel.'

'Cap?'

'Die had ik in bruikleen, net als mijn laarzen. Ik mocht ze niet meenemen van mijn andere oom.'

'Jezus, jong, is er iets in je uitrusting wat wel in orde is?' sneerde Chris.

'Ik hoop dat mijn ervaring als ruiter iets goed kan maken, meneer,' zei Will nauwelijks verstaanbaar.

Chris had al spijt van zijn harde woorden. Er was duidelijk iets mis gegaan binnen de familie Handler en daar was Will het slachtoffer van geworden, maar hij had zo snel ook geen tweeduizend euro paraat om een complete uitrusting voor paard en ruiter te kopen.

'De komende maanden zijn we volgeboekt met cursussen en mijn vrouw Irina neemt ook nog een deel van de spullen mee wanneer ze over zes weken naar het buitenland gaat. Ik heb dus niets wat ik je kan lenen. Misschien Andros...? Ach, wat zeg ik nou? Die leent niets uit van zijn uitrusting en jullie hebben geloof ik ook niet dezelfde maat,' babbelde Chris.

'Wie is Andros?' vroeg Will nieuwsgierig.

'Mijn zoon. Hij is twintig. Ik heb ook nog een dochter van jouw leeftijd.'

'Ik ben eigenlijk heel slecht bekend met de maneges in dit gebied. Wat voor manege is GroenVuur?' vroeg Will.

'GroenVuur is niet een echte "manege" manege. We beginnen niet aan onervaren ruiters en tochtjes door de bossen. De ruiters bij ons zijn wat avontuurlijker ingesteld. We trainen bijvoorbeeld de rangers en de politie, zowel mensen als paarden. Daarnaast verzorgt mijn vrouw de cursussen voor paarden in de filmindustrie.'

'De filmindustrie?'

'Ja, ze is van beroep stuntvrouw, maar traint nu al jaren paarden voor films en series. Oh, en ook de acteurs als het moet. Mijn grootouders fokken dan weer de paarden die zij nodig heeft. Het is een aardig lucratieve business, maar ze is niet vaak thuis,' zei Chris met een spijtige ondertoon.

Het bleef even stil tussen de twee. Uit de radio blèrde de dj dolenthousiast dat de laatste kaarten voor het concert van Eddie Kwilzilver waren gewonnen door ene meneer De Koning. 

'Wat ik van Jim begreep was dat je geen scholing hebt genoten?' zei Chris. Dat ging lekker zo. Als Chris hem bleef wijzen op zijn tekortkomingen, wist Will niet hoe lang hij het zou uithouden op de manege. De jongeman wist zijn ongenoegen echter prima te verbergen. 

'Ik ken de meeste dingen die je moet weten op een manege en ik heb al twee jaar mijn rijbewijs,' zei Will.

'Ook voor trailers?' vroeg Chris verbaasd.

'Paardentrailer- en vrachtwagen,' zei Will lachend. 'En volgens mij hebben alle manege-eigenaren dezelfde auto, want u bent al de eigenaar die ik ken met een landrover.'

Chris grinnikte en klopte een keer gemoedelijk op het stuur van zijn betrouwbare bak.

'Het is een prima bakkie,' zei hij. 'En je bent niet waardeloos, Will, al doen mijn vragen dat misschien zo lijken. Ik denk dat jij gewoon een eerlijke kans nodig hebt.'

AankomstEdit

JimberEdit

Het was een ellelange autorit. Ze waren nog twee keer gestopt om even de benen te strekken. In die pauzes had Will ook Jimber wat laten rondlopen, maar de palimo had er inmiddels genoeg van. De weg was niet bijzonder goed en de chauffeur leek er ook weinig vaart achter te zetten.

Jimber begreep sowieso niet helemaal wat er aan de hand was. Het ene moment had hij vrolijk in de stal gestaan met zijn vrienden van Horseland, het volgende moment reden hij en Will door gebieden waar hij nog nooit eerder was geweest. Het was een rit van een paar dagen geweest waarbij Will uit zijn normale manier van doen was.

Uiteindelijk waren ze bij de ranch van Jim aangekomen, maar Jimber wilde uitleg. Het frustreerde hem dat hij zijn ruiter niet kon begrijpen. Will had alleen gezegd dat ze tijdelijk uit logeren gingen, maar die week bij Jim werd een maand en waarom waren ze vertrokken zonder ook maar iets mee te nemen?

Degene die Jimber het vaakst mistte was Shep en daarna, verbazingwekkend genoeg, Angora. Zij zou tenminste weten wat er speelde. Shep was af en toe te goed van vertrouwen. En dan waren er nog de andere paarden. Scarlet, Button, Callipso...De paarden bij Jim waren vriendelijk genoeg geweest, maar Jimber verlangde naar Horseland. Waar het gras groen was en wilde paarden niet alle rust verjoegen.

De wagen stopte voor een derde keer. De laatste keer hoopte Jimber. Het was al een paar uur donker en de palimo verlangde naar een warme stal. Het gerommel van de auto had hem geïrriteerd gemaakt. Er klonk geblaf van meerdere honden buiten de trailer en een ferme stem die zei dat ze stil moesten zijn. Het duurde een aantal blaffen voor het ook daadwerkelijk stil was.

Jimber hinnikte ongeduldig. De zijdeur ging open en Will verscheen. Hij streek over de neus van de palimo en stopte hem nog een suikerklontje toe.

'Daar zijn we dan eindelijk,' zuchtte de ruiter. Jimber duwde zijn neus in het vermoeide gezicht van Will. Waren ze terug op Horseland? Het rook hier zo anders. De sterke geur van bos drong tot zelfs de trailer door.

De achterklep werd opengemaakt door Chris. Jimber stapte al naar achteren toe voor Will de teugels goed en wel had losgemaakt en gaf er nog een extra rukje aan om aan te geven dat hij nu echt naar buiten wilde. Will priegelde nog wat met het touw, deels vermoeidheid, deels een gebrek aan licht, voor hij het dier los had en ze liepen samen naar buiten toe.

Het was nieuwe maan en de hemel was verduisterd met donkere wolken. Van de omgeving viel dan ook weining op te maken, behalve dat was de lantaarnen konden onthullen. De honden die hij eerder had gehoord, zaten netjes op een rij langs het pad. Vier echte waakhonden. Ze waren duidelijk niet helemaal gerust op de komst van de vreemdelingen.

'Zeg iets tegen ze.' Zowel Jimber als Will keek op bij de plotselinge verschijning van het zwart-witte paard. Chris grijnsde.

'Vooruit, vertel ze wie je bent,' drong het paard met zachte stem aan. Ze duwde Jimber zachtjes in de flank.

'Uhm...ik ben Jimber, dit is mijn ruiter Will en we komen hier een tijdje logeren...denk ik.'

'Ze komen de kinderen helpen bij de wedstrijden,' verduidelijkte de merrie. Dat deed een lichtje bij de honden branden. Hun dreigende houding maakte plaats voor een opgewekte stemming. Een stemming die Chris snel weer de kop indrukte. Hij had zijn honden blijkbaar goed onder de duim.

'Ik stel je morgen wel aan alle mensen en dieren hiervoor. GroenVuur heeft zeventien paarden, vijf honden en een man of tien standaard in dienst. Oorspronkelijk hadden we ook nog een kat, maar dat beest komt alleen terug wanneer ze genoeg heeft van de muizen in de bossen,' zei Chris.

De staldeur stond op een smalle kier, net breed genoeg om een paard door te laten. Chris moest stevig duwen voor de grote deuren meegaven. De merrie schoot naar bnnen toe voor Will en Jimber een kans kregen. De honden hadden wel manieren. Zij wachtten tot iedereen binnen was voor Chris de staldeur achter hen sloot. Eentje bleef buiten op zijn post liggen. 

Jimber keek niieuwsgierig rond. Een warm aangeklede, beschutte stal met een prettige temperatuur. In elke box die hij zag, stonden wel een paard. Het dier dat op de hoek zat, een jonge bruine ruin, keek nieuwsgierig tussen de pijlen door.

'Goedenavond!' begroette de ruin Jimber. De palimo begroette terug. Dit kon nog mee gaan vallen. Het was heerlijk rustig hier.

WillEdit

Will herkende een luxe manege als hij er eentje zag en GroenVuur had duidelijk aan alles gedacht. Alles was netjes opgeruimd, mooi onderhouden en de paarden zagen er goed uit. Dit was geen omgebouwde grote hooischuur zoals Horseland. Nee, dit was klasse. Will durfde niet eens naar het manegegeld te vragen.

Chris leidde hem naar een tweede departement toe. De staldeur hier naartoe stond al open toen hij de nieuwelingen naar binnen leidde. In dit departement stonden zes boxen, waarvan er vijf bezet waren. Chris ging alle paarden af om te controleren of alles nog in orde was. Een gelegenheid voor Will om zijn ogen even de kost te geven.

Linksvoor stond een tinker met blauwe highlights, daarnaast een donkere hanoveraan met groen in de manen en linksachter stond een voskleurige merrie die dressuurpassen leek te oefenen in de stal.

Tegenover het actieve paard, rechtsachter, stond een rasechte fries waaraan Chris meer tijd besteedde dan aan alle andere paarden. Jimber hinnikte kort, wat Will herkende als een teken van begroeting. Toen de jongeman naar rechts keek, zag hij waarom. De zwart-witte merrie had plaats genomen in de box rechtsvoor.

'Will, deze is voor Jimber. Wat denk je er van?' Chris wenkte ze dichterbij.

De box rechtsmidden. Het was ruim, het was schoon en op dit moment zou Jimber met alles genoegen willen nemen behalve de trailer. Will leidde zijn paard naar binnen toe en ontdeed hem van het hoofdstel. Er was wat fruit klaargelegd dat de palimo maar al te graag accepteerde. Een bortelbeurt was ook zeer welkom. De twee verzorgde Jimber voor Chris Will meenam naar de zadelkamer naast het departement.

Daar werden het zadel en hoofdstel achtergelaten. De hond was hun gevolgd tot hier, maar besloot nu in het departement te blijven toen Will en Chris, na afscheid van Jimber te hebben genomen naar het woonhuis te gaan.

'En de merrie?' vroeg Will nog voordat ze vertrokken. Het mooie dier was nodig toe aan een grondige roskambeurt en meer verzorging.

'Zie je die groene knop daar zitten? Als Sneeuwstorm daar op drukt, gaat er een draadloos signaal naar mijn dochters telefoon en zij komt haar dan verzorgen. Paard en ruiter komen niet altijd op hetzelfde moment terug hier.'

'Slim dier,' zei Will.

'Eerder eigenwijs,' bromde Chris. Hij sloot de stallen af. Buiten stond de auto met de trailer nogal in de weg, maar de manege-eigenaar besloot dat dat wel tot morgen kon wachten.

Will volgde Chris over het terrein heen. In het donker viel er weinig van te zien, maar er waren een paar dingen te herkennen die Chris kon verduidelijken. Je had de stallen, de schuur met garage, de cursistenaccomodatie en het woonhuis. Het terrein was erg schaars verlicht. Eigenlijk had je een zaklamp nodig om met dit weer nog een beetje te kunnen kijken. 

'Kom binnen,' zei Chris en hij deed de voordeur van het woonhuis open. 'En wees welkom.'

Eerste nachtEdit

JimberEdit

De zwart-witte merrie was bij het vertrek van Will en Chris haar stal uitgelopen en praatte nu op zachte toon met de waakhond die een vaste plaats had naast de box van de voskleurige merrie. Zij was tezeer verdiept in haar oefeningen om ook maar ergens notie van te nemen. Jimber keek rond en wist aanvankelijk niet goed wat hij moest zeggen. Dit leek nogal een hecht clubje samen.

'Wat is je naam?' vroeg de fries naast hem.

'Jimber en mijn ruiter heet Will. Wat is de jouwe?' vroeg Jimber.

'Ik heb Darius. Chris is mijn berijder. Dat daar is Caribi, mijn vriedin.

(...)

'Irina, ik ben thuis!' riep Chris toen hij ze in de gang stonden.

Will hing zijn jas aan de kapstok en keek rond. Links van zat een gesloten deur. Voor zich zag hij de trap naar boven en de keuken. In de gang stonden meerdere paren laarzen. Rijlaarzen, rubber laarzen, gewone laarzen en nog een paar andere schoenen. Chris liep verder het huis in. Will volgde hem maar.

In de woonkamer naast de keuken zat een vrouw op de bank. Ze had kort aardbeienblond haar, een gezicht met scherpe gelaatstrekken en een aparte kledingstijl. Van boven was ze gekleed als een echte zakenvrouw. Net colbertje inclusief stropdas. Daaronder droeg ze echter een flodderige joggingbroek.

Ze keek op van haar tijdschrift toen de twee mannen de kamer binnenkwamen. Ze begroette haar man met een snelle kus op haar wang en nam Will in een omhelzing alsof hij een verloren zoon was. Will, niet gewend aan zo'n welkom, liet het maar over zich heenkomen, maar hij was blij toen zij hem losliet.

'Ik ben Irina, Chris' vrouw. Hoe vond je de stallen? Was het een beetje opgeruimd? Kon je Jimber er achterlaten?' stak ze meteen van wal.

'De stallen waren prima. Ik denk dat Jimber zich er zeker gaat vermaken,' zei Will.

'Waar heb je hem neer gezet? Tussen Darius en Sneeuwstorm? Of is er gewisseld?'

'Hij staat gewoon tussen Darius en Sneeuwstorm. Naneha had alles gekuist,' zei Chris.

'Echt waar? Ik meende dat ze uit rijden was gegaan, maar misschien was alleen Sneeuwstorm weg. Jullie moeder had trouwens nog gebeld. Of je haar zo snel mogelijk terug wilde bellen. Er was iets met Flip,' zei Irina. Chris zuchtte.

'Ik bel d'r nu wel.' Hij pakte de telefoon uit de houder en liep de kamer uit. Will wilde net gaan zitten tot ook Irina's mobiel afging.

'Ik moet deze opnemen,' zei ze met een spijtige blik. 'Met Irina Horset. Een ogenblik alstublieft.'

Ze deed haar hand voor de luidspreker en fluisterde Will toe dat hij maar naar boven moest lopen. De kinderen zaten op hun kamers. Hij kon gewoon aankloppen. Will knikte en liep de kamer uit, de gang in en de trap op. Boven op de gang was het donker. Een lichtschakelaar kon hij zo snel niet vinden, dus was moest hij zijn weg vinden in het schaarse licht.

Er ging een deur open. Een jonge vrouw van zijn leeftijd keek hem nieuwsgierig aan. Ze had haar rijkleding nog aan. Haar haar hing losjes over haar schouders heen en ze keek slaperig uit haar ogen.

'Will Taggert, nietwaar?' zei ze.

'Dat ben ik ja,' zei Will. Ze liep op hem af. In het donker schudde ze elkaar de hand.

'Ik ben Naneha, maar ik luister ook naar de naam Vos.'

'Dan hoort Sneeuwstorm bij jou toch?' vroeg Will.

'Ja, klopt! Je hebt haar gezien?'

'Ze kwam ons begroeten toen we aankwamen.'

'Zeg eens, Will...'

'Ja?'

'Waarom staan we in het donker?'

'Ik kon de lichtknop niet vinden.'

'En dat stelletje ouders van mij heeft je nog niet rondgeleid?' vroeg Naneha. 

'Nee, ze hadden allebei een belangrijk telefoontje te plegen,' zei Will. 'Jouw moeder stuurde me naar boven toe.'

'Heb je al gegeten?'

'Nee, nog niet.'

'Zullen we dat eerst eens gaan doen? Ik heb nog pizza in de diepvries liggen.'

(...)

Een kwartiertje later was Will gereed om naar bed te gaan. Voor hij echter onder de dekens kon kruipen, werd er op de deur geklopt. Het was Naneha met een muizenknuffel in haar armen.

Andere versieEdit

Jim was voorbereid op de komst van zijn neefje Will, maar de staat waarin de blonde jongeman aankwam op de manege was schrikbarend. Will zat op zijn paard doodmoe, drijfnat en met een getergde blik in zijn ogen. Jimber, het paard, zag er niet veel beter uit en leek met iedere stap die hij verder nog moest zetten ook een groter verlangen te hebben om zijn ruiter uit het zadel te gooien. Dat hoefde niet. Will viel er zelf uit.

Jim binnen staan, kijkend wat er ging gebeuren.

Vertrek van HorselandEdit

'Meneer Ederan?'

Chris laadde het laatste zadel in de trailer voor hij opkeek. Naast hem stond een blonde jongeman met blauwe ogen gekleed in cowboyjasje. Zijn hoed hield hij in de hand. Chris herkende de jongeman als de winnaar van vandaags westernrijden, maar wat deed hij hier? Zijn manege had niets met western.

'Meneer Ederan, ik ben Will Taggert. Door wat...'

Ach ja, hij was het neefje van John dat hielp op Horseland. Voor zijn leeftijd reed hij bijzonder goed en de keren dat Chris met zijn ruiters naar Horseland was gekomen voor wedstrijden, was hij altijd zeer gastvrij door de jongeman ontvangen. Dat kon nu niet echt gezegd worden over de eigenaren. John en Ava waren veel te zakelijk naar Chris' smaak.

'...en nu ben ik zoek naar werk.'

'Excuses, ik zat met mijn gedachten elders. Wat zei je, jongen? Je zocht naar werk?' Will keek naar de grond. Het kostte hem moeite om zijn gezicht in de plooi te houden.

'Will! Wat sta je daar te doen?' riep John vanaf een afstandje.

'Goedemiddag, John. Dat waren wat fortuinlijke dagen voor beide maneges, nietwaar?' begroette Chris de eigenaar van Horseland. Zijn ruiters hadden gewonnen bij dressuur en cross-country. De beker voor showspringen was naar Alma Rodriguez gegaan. John keek echter zuur als een citroen. Hij mompelde iets als "goedemiddag" en richtte toen zijn aandacht op zijn neef.

'Wat doe je hier nog? Ga je spullen pakken! Je kan vertrekken.'

'Maar het wedstrijdgeld is voor u,' zei Will.








'Jim!' riep Will zijn oom achterna. 'Jim!'

Een man die de oudere versie van Will kon zijn, alleen dikker dan de jongeman ooit zou worden, bleef bij de trailer staan. Will kwam hijgend aanrennen, zijn gezicht een mengeling van een tal van negatieve emoties die Jim zo snel niet kon benoemen.

'Hé winaar, wat is er aan de hand?' De snelste manier om aan antwoorden te komen, was door te vragen. Will nam een paar tellen om op adem te komen. Rustiger werd hij er niet van. De drie paarden in de trailer merkte het en reageerde net zo onrustig.

'Kan ik met jou mee?'

'Hoezo dat nu weer?'

'John en Ava willen me niet meer op Horseland hebben.'

Het kwam er uit met een wanhopige snik, maar de jongeman vertikte het om te gaan huilen. Niet handig met situaties als deze stak Jim zijn handen in zijn zakken en keek rond in de hoop dat zijn neefje zichzelf weer bij elkaar zou rapen. De rancheigenaar zag zijn oudere broer tussen de mensen lopen en zwaaide een keer. Wat was er nu weer gebeurd tussen



Herziene versie "Eerste nacht" Het was stil op de ranch toen Will alle spullen voor vertrek inlaadde. Iedereen was aan het werk. Trektochten begeleiden of op het land werken. Hier bij het woonhuis en de stallen was de blonde jongeman alleen met de paarden. Jim en zijn familie hadden al afscheid genomen van Will toen ze die ochtend waren vertrokken.



Als Will zijn oom Jim moest geloven was Chris Ederan een man waarop je kon vertrouwen. Bij zijn bezoeken aan de ranch had Will de eigenaar van de GroenVuur manege weleens gesproken en het leek hem geen verkeerd persoon, maar om er nu een halfjaar bij in te trekken...

Het was dat de achtienjarige jongeman weinig keus had, anders was hij veel liever hier gebleven, maar Jim had al zijn handen en portemonnee vol aan zijn eigen kinderen en het seizoen was mager voor hem geweest. De rancheigenaar was in ieder geval zo redelijk geweest om toch voor zijn neefje te zorgen in de afgelopen maand en had hem aanbevolen bij Chris. Dat was al meer goeds dan Will's voogden hadden gedaan.

Met een steek in het hart dacht Will terug aan Horseland. Zouden de kinderen het weten waarom hij weg was gegaan? Wie lette er nu op de paarden die niet bereden werden? Hadden zijn oom John en tante Ava Marie nieuw personeel aangenomen of deden ze nu alles zelf? Zou hij gemist worden?

Will was nu een maand weg van Horseland en hij had nog niets gehoord. Niet van zijn oom en tante daar, niet van Bailey en ook niet van Sarah, Alma of Molly. Het zou hem verbaasd hebben als Zoë of Chloë hem een bericht had gestuurd. Hij vond het vreemd, maar durfde er verder niets van te zeggen. Jim zei dat hij het maar beter kon laten rusten tot alles weer een beetje gekalmeerd was. Tot die tijd kon hij bij Chris aan de slag.

Will zette de gedachten van zich af tot de auto van Chris op de binnenplaats verscheen. Toen begonnen de twijfels weer. Het maakte Jimber alleen maar nerveus. De jongeman was echter niet bij machte om het dier te kalmeren. Jimber was slim genoeg om door zijn masker van kalmte heen te prikken. Chris had het ook zo door.Inf

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.