Wikia


<- Overzicht | Overzicht | De herinnering (2) ->

De ontmoetingEdit

De ontmoeting (1)
Tarot 1
Algemeen
Schrijver Zefred
Serie Ka-Huang
Hoofdstuk De ontmoeting (1)
Chronologie
Voorafgegaan door Overzicht
Opgevolgd door De herinnering (2)
Verwant aan Yu-Gi-Oh! (Duel Monsters)

Drakon voelde zijn hart in zijn keel bonzen, terwijl hij zo hard rende als hij kon. Hij passeerde de nietsvermoedende voorbijgangers en duwde enkele opzij. Boos werd Drakon nagestaard en soms uitgescholden. Daarna werden de gekwelde voetgangers nogmaals omver gelopen door enkele politieagenten. "Houd de dief!" schreeuwde een man in politie-uniform. Hij snakte naar adem en toen hij een stekende pijn voelde in zijn borst, besloot de agent te stoppen met de achtervolging.

De agent gebaarde dat zijn collega's de achtervolging voort moesten zetten, terwijl hij op adem probeerde te komen. De agent hijgde hevig. Zweetdruppels gleden over zijn gezicht en vielen op de stoep. De man moest toegeven dat zijn dief een goede conditie had. Met die gedachte maakte hij een besluit. Die jongen was niet te pakken krijgen door achter hem aan te rennen. De agent communiceerde met het politiebureau en vroeg om versterking. Met een motor kon je die snelle dief toch wel pakken?

Drakon vluchtte een nauw steegje in. Hij hoopte zijn achtervolgers af te schudden dankzij de smalle weggetjes tussen de gebouwen. Maar de politieagenten waren niet de domste. Drakon voelde de adrenaline door zijn lijf gieren, waardoor hij de mogelijkheid had gehad om al zo lang hard te rennen, maar daar kwam een einde aan. Hij moest zo snel mogelijk van de politie af, voordat ze de versterking erbij haalde, anders werd hij na al zijn inspanningen toch gepakt.

De jongen begreep eigenlijk niet waarom de politie er zo'n commotie van maakte. Hij had enkele mensen beroofd van hun portemonnee. Hij had toch ook geld nodig? Veel was het helaas niet. Daarom moest Drakon nu vluchten. Hij was te hebzuchtig geweest, te onoplettend. De vrouw van wie hij de portemonnee wilde stelen, had het hem door. Ze had de truc die Drakon gebruikte om haar af te leiden door. Drakon moest toegeven dat maar weinig mensen zijn vingervlugheid doorhadden.

Drakon hoorde in de verte een sirene. Het helse geluid weerkaatste in de smalle donkere straatjes. De afwisseling van rood en blauw licht was goed te zien. "Shit!" vloekte Drakon en versnelde zijn pas. Nu had hij een motor achter zich zitten en niet veel later zouden ze hem de weg versperren en hem arresteren. Hij moest zien te ontkomen, maar hoe? Deze nauwe straatjes konden makkelijk versperd worden door de politie en de hoofdwegen betreden was ook geen optie. Hij moest zich verbergen.

De dief liet de smalle weggetjes tussen de gebouwen voor wat ze waren en rende over de wat bredere straten van een achterbuurt. De politie had de afstand tussen Drakon en zijzelf verkleind. Drakon moest een offer maken, wilde hij ontsnappen. Tijdens het rennen haalde hij de gestolen portemonnees uit zijn zakken. Snel haalde hij het briefgeld eruit en gooide ze daarna op de grond. Aan de bankpasjes had hij niks. Nu had hij enkele politieagenten afgeleid. Ze raapten de gestolen goederen op.

De afleidingsmanoeuvre was niet goed genoeg om alle agenten af te leiden. Daar had Drakon al rekening mee gehouden. Hij verliet weer de grotere wegen en besloot van zijn achtervolging een parcours te maken. Hij sprong over enkele schuttingen, bukte voor lage takken, duwde wat mensen opzij en gleed bijna uit langs een zwembad. Dit parcours probeerden enkele agenten ook, maar faalden na enkele schuttingen. Andere agenten dachten slimmer te zijn. Ze renden gewoon langs de tuinen.

Drakon kreeg genoeg van zijn achtervolging. Er zou meer versterking komen en hij voelde het limiet van zijn lichaam. Nog een keer versnelde hij zijn pas en ging over zijn eigen grens heen. Hij ging de hoek om van een huis en rende over een brug. Daaronder bevond zich een breed kanaal. Drakon zag zijn kans en sprong van de brug af in het koude water.

De politieagenten zagen hoe hun dief de hoek omging. Ze waren enkele meters van dat punt verwijderd en konden hem nooit meer inhalen. Ze konden nu ook niet meer zien welke kant de dief op ging. De motor was wellicht eerder bij de hoek aangekomen, maar slipte bijna toe hij de scherpe bocht wilde maken. De agent op de motor probeerde zijn voertuig recht te houden door zijn voet op de grond te plaatsen. Nadat de motor weer stabiel was, kon de agent weer gas geven. Maar ook hij zag de dief nergens. De agent zette zijn motor stil en deed zijn helm af. Hij bekeek zijn omgeving aandachtig. Wellicht zag hij de dief ergens verscholen. Daarna reed de agent langzaam met zijn motor de brug over en keek even over de rand. Niets eigenaardigs was er te zien.

"Laat die dief maar" zei een van de agenten die had moeten rennen. De politie verzamelde zich bij de agent met de motor. "We hebben in ieder geval de portemonnees terug. Er zit weliswaar geen geld meer in, maar volgens mij wel alle bankpasjes" ging de agent verder. De rest zuchtte. Het was hen niet gelukt om de dief te pakken. Teleurgesteld in henzelf, gingen ze terug naar het politiebureau.

Brug
Drakon was onderwater. Hij probeerde zijn adem zo lang mogelijk in te houden, maar dat viel niet mee na al zijn inspanningen van daarnet. Drakon was diep in het kanaal gezonken na zijn sprong. Dit was een voordeel. Zo bleef hij ongezien voor de politie. Langzaam zwom Drakon naar de onderkant van de brug. Toen hij de donkere schaduw van de brug waarnam onderwater, besloot Drakon langzaam naar het oppervlak te zwemmen. Hij snakte naar zuurstof, maar de politie mocht hem niet ontdekken.


Nadat hij adem had gehaald net boven de golfjes, dook Drakon weer onder water. Langzaam, om zo min mogelijk geluid en rimpelingen in het water te maken, zwom hij naar de kant. Drakon greep de betonnen rand vast met zijn handen en trok zich op uit het water. Hij schrok. Iemand zat met zijn rug tegen de onderkant van de brug aan. De jong volwassene was met enige irritatie zijn kaart deck aan het schudden. Drakon klom verder aan de kant en ging staan. Zijn kleding, zijn haar, alles was doorweekt. Water droop van hem af. Drakon zuchtte. Hij hoefde niet in zijn zak te tasten om te weten dat zijn mobiel de geest had gegeven. Wat hij wel deed, was kijken of zijn zuurverdiende geld nog aanwezig was.

Snel telde hij de briefjes en stopte het natte papier weer terug in zijn zak. Toen Drakon opkeek, zag hij dat de jongvolwassene hem aanstaarde. Die blik stond Drakon niet aan. Geïrriteerd omdat de jongen uit zijn gedachten werd gehaald, maar ook vreemd verbaasd om iemand uit het kanaal zien te komen. "Ontsnappingspoging?" vroeg de jongen. Drakon keek even om zich heen. Was de kust veilig? "Niet meer" zei hij meer tegen zichzelf dan tegen de vreemdeling. Hij liep naar de kaartenschudder toe. "Houd afstand. Ik wil geen natte kaarten" siste de jongen, terwijl hij zijn kaarten in zijn deck bekeek.

"Je gaat me niet verlinken, toch?" vroeg Drakon een beetje argwanend. De jongen keek op van zijn kaarten en glimlachte sluw naar de zeiknatte jongen. Dieven verlinken elkaar niet, dacht hij grimmig. "Je verdoet mijn tijd. Ga weg" zei hij daarna. Drakon schonk een snelle blik naar de kaarten van de vreemdeling. Hij zag vrijwel alleen maar sterke monsters voorbijkomen, sluwe valstrik kaarten en krachtige magische kaarten. "Je hebt een mooi setje" zei Drakon en hurkte neer voor de jongen. "Setje? Weet je überhaupt iets van Dual Monsters?" vroeg de jongen geërgerd. "Ik speel het af en toe, om een zakcentje bij te verdienen. Interesse om enkele kaarten te ruilen?" vroeg Drakon. De jongen tegenover hem zuchtte. "Wat heb je te bieden?" vroeg hij daarna. Drakon stak zijn hand uit. "Zeg maar Drakon" "Bakura" zei de jongen, maar schudde niet de hand. Drakon trok zijn hand terug en pakte zijn deck uit een van zijn zakken. Gelukkig waren zijn kaarten droog gebleven. Hij legde zijn stapel links van hem neer en legde zijn rechter hand op het deck. Daarna maakte hij een vloeiende beweging met zijn arm, zodat al zijn kaarten netjes zichtbaar op een rij kwamen te liggen.

Bakura bekeek de kaarten. Bijna de helft bestond uit monster kaarten en er was een groot aantal valstrik kaarten. Hij liet zijn blik vallen op één enkele kaart in het midden. Drakon merkte dit op en haalde de kaart uit de rij zodat Bakura hem beter kon bekijken. Terwijl Drakon dit deed, bukte hij voorover. Zijn ketting, die aan zijn hals hing, bungelde boven de grond. Bakura keek enigszins verbaasd naar de hanger. Het leek op een lichtgevend kristal, in de vorm van een pendel. Drakon zag dat Bakura zijn ketting aandacht bekeek en deed de hanger weer terug onder zijn shirt. Daarna overhandigde Drakon de kaart aan Bakura.

"Wat biedt je ervoor?" vroeg Drakon. Bakura hield de kaart in zijn linker hand en wisselde zijn blik tussen de kaart en Drakon. "Ik wil hem eerst in actie zien" concludeerde Bakura. Drakon keek verbaasd. "Ik speel niet zo graag. Ik verzamel liever" antwoordde Drakon. "Ik geef je deze kaart ervoor" zei Bakura en toonde een van zijn kaarten uit zijn deck. Drakon dacht even na over deze deal. "Akkoord" zei hij daarna. Bakura schudde weer zijn kaarten. Drakon deed hetzelfde en pakte zes kaarten van zijn stapel en hield deze in zijn hand. Na zijn strategie bepaald te hebben, legde hij één kaart, met de achterkant omhoog, voor zich neer. De manier waarop hij zijn kaart neerlegde, werd gedaan als je een monster in de verdediging zette.

Daarna was het de beurt aan Bakura. Hij pakte enkel de kaart die bovenop zijn stapel lag en legde die voor zich neer. "Wacht, dit is niet volgens de regels" zei Drakon die kon zien welke kaart het was.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.