Wikia


Mijn zelfverzonnen versie van verschillende bekende sprookjes. Enge waarschuwing: dit kan weleens controversieel zijn.

Assepoester en de stier Edit

Heel lang geleden leefde er een heel mooi meisje. Haar echte naam kende niemand, maar daar ze altijd de schoorsteen van haar stiefmoeder moest schoonmaken, noemde iedereen haar Assepoester. Ze had een vreselijk leven. Ze werd voortdurend getreiterd door haar gemene stiefzussen en haar stiefmoeder liet haar altijd het zwaarste en vuilste werk doen. Koken, schoonmaken, de vloer boenen... de arme Assepoester had nooit gedaan.

Op een dag werd er in het dorp een veemarkt gehouden. Dus zei stiefmoeder: 'Kom kinderen, deze middag gaan we naar de veemarkt en we kiezen de mooiste stier.' En natuurlijk vroeg Assepoester of ze ook mee mocht. Maar stiefmoeder zei: 'Nee, jij blijft lekker hier om de vloer te boenen.' En de stiefzussen lachten haar uit. Bedroefd bleef Assepoester achter. 'Het is niet eerlijk!' jammerde ze. 'Niet eerlijk!' Maar op dat moment verscheen een oogverblindend licht en daar was de fee. 'Is er iets, kindje?' vroeg ze. 'Ja', antwoordde Assepoester. 'Ik wil ook naar de veemarkt vandaag!' En de fee zwaaide met haar toverstok. Een keer, twee keer, drie keer. En tien veranderde Assepoester in een prachtige, oogverblindend witte... koe. Zo trots als een pauw (of moet gezegd, als een koe) ging ze naar de veemarkt op het dorpsplein. Daar hadden stiefmoeder en de stiefzussen net de mooiste stier uitgekozen. Helemaal zwart en met mooie, gouden hoorns. Assepoester zag de stier, en de stier zag haar. Het was liefde op het eerste gezicht. De twee gingen naar elkaar toe en kusten elkaar. Stiefmoeder en de stiefzussen zagen het alledrie heel ontevreden aan.

Nu komt het mooiste. Assepoester en de stier gingen samen naar een grote stal met veel hooi en een grote weide. En daar was de fee. Ze zwaaide met haar toverstok. Een keer, twee keer, drie keer. En de stal veranderde meteen in een mooi huis, de wei werd een tuin en o kijk, Assepoester was weer Assepoester. En de stier werd een sterke, gezonde boer met een dikke dos zwart haar. Sindsdien leefden ze samen op de boerderij en ze leefden nog lang, heel lang, en gelukkig.

Einde.


Sneeuwwitje en de zeven dwergenEdit

Heel lang geleden (ik weet niet hoe lang, misschien in 1937) leefden er een koning en een koning in een kasteel. En ze hadden een dochtertje. Haar gezicht was wit van al de poeder die ze erop deed, haar lippen rood van de lippenstift en haar haren waren ravenzwart sinds ze per ongeluk eens zwarte verf in plaats van shampoo gebruikte. Al met al toch een gelukkig gezinnetje. Maar daar kwam plots verandering in. Op een zekere dag ging de koningin dood. De koning zuchtte: 'Hoe vervelend is dit nou weer! Waar vind ik zo rap een nieuwe koningin?' Dus liet hij in de krant een advertentie plaatsten met als titel 'Met spoed koningin gezocht'. En het was een succes. Tienduizend meisjes stonden de volgende ochtend aan de deur van het koninklijk paleis. De koning grinnikte: 'Ik wil ze allemaal wel proberen.' Maar dat zou teveel tijd kosten, dus koos hij een zekere madame IJdeltuit. Ze nam een spiegel mee naar het paleis. En niet zomaar een spiegel. Een heel speciale spiegel, zo zei zij. Ze amuseerde zich er rot mee, want op eender welke vraag gaf de spiegel het goede antwoord. Iedere avond voor het slapengaan, vroeg de koningin: 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er de mooiste van het land?' En dan zuchtte de spiegel steeds: 'Ik zeg het zelf, u bent de mooiste van het land.' 

Ik kan het zelf niet geloven, maar zeker tien jaar werd dat saaie gesprek iedere avond herhaald. De koning lag steeds al te snurken toen zij eindelijk klaar was. Tot die ene dag (in 1947 ergens, denk ik). Die avond zei de spiegel: 'Mijn koningin, u bent mooi. Maar ik ben blij te kunnen vermelden dat Sneeuwwitje nu mooier is dan u.' Een furie werd de koningin! Ze trok haar haren uit en krijste zo woest dat de kroonluchter in de slaapkamer naar beneden viel. 'Hier laat ik het niet bij!' zwoer ze. 'Ik stop haar in de oven en eet haar levend op!' De koning merkte er niets van. Intussen riep zijn lieftallige vrouwtje de jager bij zich. 'Luister eens goed, jij! Neem Sneeuwwitje mee naar het bos en dood haar! En als bewijs, breng je haar hart mee.' 

De volgende dag zat Sneeuwwitje brandnetels te plukken, aan de rand van het bos. Haar zwarte haren wapperden in de wind. Ze wist kennelijk nog steeds het verschil niet tussen shampoo en zwarte verf. Maar goed, we moeten bij het verhaal blijven. En opeens stond de jager daar, klaar met zijn mes. De arme Sneeuwwitje schrok zich lam. De jager wist opeens niet meer wat te doen. 'Ga het bos in', beval hij. 'Nu!' En toen Sneeuwwitje in het bos verdween, ging de jager gauw naar de dierenwinkel en kocht daar een varkenshart. 'Bravo! Bravo!' klapte de koningin toen ze het hart zag. En diezelfde avond at ze het op, terwijl de koning nog lag te snurken. 

Intussen had Sneeuwwitje al onderdak gevonden bij zeven dwergen. Allemaal nogal klein van stuk, maar ze waren erg vriendelijk en konden goed zingen. Ze maakten een zacht bed klaar voor Sneeuwwitje en gaven haar eten. Als ze er ook nog in geslaagd zouden zijn die zwarte verf uit haar haren te krijgen was het perfect geweest, maar kom. Uiteindelijk vertelde een dwerg haar: 'Ach Sneeuwwitje. Al jarenlang zijn we op zoek naar de plaats waar de diamanten liggen, maar we hebben ze nooit kunnen vinden. Hoe hard we ook zoeken, we vinden alleen maar goud, sieraden, robijnen en smaragden.' Een andere dwerg voegde toe: 'Ja, en dat hebben we allemaal moeten weggooien.' Sneeuwwitje dacht even na en zei: 'Ik weet wel iets.' De volgende dag ging ze in het bos, kuchte even en begon te zingen. Het klonk zo vreselijk vals. Alle dieren verstopten zich in hun holen en de bomen begonnen te trillen. 'Geef ons diamanten!' schreeuwde Sneeuwwitje. En het werkte echt. Langs alle kanten kwamen mensen naar het huisje van de dwergen. Allemaal hadden ze diamanten bij. Diamanten uit de mijn, kettingen, ringen en nog veel meer. En zo werden Sneeuwwitje stinkend rijk. En dat mag je zeer letterlijk nemen. Het hele huis van de dwergen stonk naar de diamanten. En mocht er ooit een dief langskomen om alles te stelen, dan moest Sneeuwwitje maar zingen. 

Maar wat met de koningin? Wonderbaarlijk genoeg had ze de spiegel al een hele week niet meer gevraagd wie de mooiste was. Maar op een avond verveelde ze zich, dus vroeg ze: 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste in het land?' Waarop de spiegel zei: 'U, mijn koningin, bent oerlelijk. Sneeuwwitje is de mooiste van het land.' Daarop begon de koningin zo hard te gillen... dat het koninklijk paleis plots instortte. 

Einde


De drie biggetjesEdit

Mijn favoriete dier is, zonder enige twijfel, het varken. En dan nog meer de big. Biggen zijn intelligent, vriendelijk, bijdehand en nooit traag van begrip. Dat wil zeggen, bijna nooit. Want zo nu en dan ontmoet men weleens een biggetje dat wat minder slim is. Wat zou je bijvoorbeeld zeggen als je zag dat een biggetje zijn huis had gebouwd van STRO? De wolf zag dit en likte zijn lippen: 'Big met chips.'

'Klein biggetje, klein biggetje, laat mij erin!' 'Nee, daar heb ik helemaal geen zin!' 'Dan zal ik huffen, en ik zal puffen, en ik blaas jouw huisje om!'

Het biggetje begon te bidden, maar de wolf blies zijn huisje pardoes weg. 'Spek, coteletten en ham!' riep de wolf. 'Dat wordt een feestmaal!' Hij verslond het biggetje met één grote hap. Een beetje dikker liep Wolf door, en wat zag hij toen? Verrassing, verrassing, een ander biggenhuisje. En dit keer was het gemaakt van TWIJGEN.

'Klein biggetje, klein biggetje, laat mij erin!' 'Nee, daar heb ik helemaal geen zin in!' 'Dan zal ik huffen, en ik zal puffen, en ik blaas jouw huisje om!'

De wolf zette een grote borst op en begon te blazen. En ook het tweede huisje viel om. Het biggetje wilde wegkomen, maar ook hij werd opgegeten, de arme drommel. 'Twee kleine biggetjes!' riep de wolf nadien. 'Wat heb ik toch geluk! Maar ik heb nog niet genoeg, vind ik. Mijn buik heeft nog wel een gaatje.' En zo liep Wolf stilletjes naar het derde huisje. Maar ditmaal ging het anders. Want dit biggetje was slim en vlijtig. Hij had een huis van steen. Hij wist dat de wolf hem daar niet kon bereiken. Maar hij wist ook dat die niet snel weg zou gaan, misschien wel een manier zou vinden om binnen te komen. Dus maakte hij een plan.

'Klein biggetje, klein biggetje, laat mij erin!'

Waarop het biggetje hartelijk antwoordde: 'Kom toch binnen, wolf! Ik heb net thee gezet en koekjes gemaakt.' De wolf was verbaasd, maar ging toch op het aanbod in. Even later zaten ze in de woonkamer thee te drinken. Althans, dat deed het biggetje. De wolf lustte helemaal geen thee. 'Ik haal even de koekjes', zei het biggetje. En hij liep naar de keuken. De wolf voelde dat dit zijn kans was en sloop achter hem aan. Toen het biggetje de koekjes wilde pakken uit de kast, sperde Wolf zijn muil wagenwijd open, klaar om toe te happen. Maar net op dat moment draaide het biggetje zich om en propte een koekje in de muil van de wolf. Vervolgens liep hij terug naar de woonkamer en ging weer in de zetel zitten. Wat langzamer kwam wolf achter hem aan. 'Wat een mooie woonkamer', zei hij. 'Zeker', antwoordde het biggetje. Weer greep de wolf zijn kans. Voorzichtig ging hij achter de zetel staan en sperde zijn muil wagenwijd open. Maar toen draaide het biggetje zich om en propte nog een koekje in zijn muil. De wolf slikte moeizaam. 'Ga toch zitten', zei het biggetje. Waarop Wolf op de andere zetel ging zitten. Hij besloot iets anders te proberen. 'Weet je, beste vriend', begon hij, 'ik heb al een tijdje zo'n vreselijke tandpijn. Wil jij even naar mijn tanden kijken?' En weer opende hij zijn muil, en dit keer wachtte hij tot het biggetje naar zijn tanden zou kijken, klaar om toe te happen. Maar het biggetje vertrok geen spier. In plaats daarvan keilde het nog een lading koekjes in de muil van de wolf. Woedend sprong Wolf op. 'Wat is dit voor gekkigheid?' riep hij. 'Wat een smerige thee, en wat een smerige koekjes! Ik ben het zat!' En hij ging weg.

En het biggetje? Nou, dat moest misschien wel nieuwe koekjes bakken, maar hij was in elk geval niet opgegeten door de wolf!

Einde

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.